Limitless Frontier of Imagination

"ชั้นก็เป็นเพียงแค่เครื่องมือเพื่อพิทักษ์ความถูกต้องอันแสนบ้าคลั่งนี้เื้ท่านั้นเอง...."

แฮ่มๆ ในครั้งนี้ข้าพเจ้าก็ขอมาแนะนำการ์ตูนที่เต็มไปด้วยความโหดแต่แฝงด้วยข้อคิดเช่นเคย โดยเรื่องที่ถูกยกมาในครั้งนี้ก็คือการ์ตูนที่ถูกชื่นชมโดย Takeuchi Takashi (武内　崇) ซึ่งเป็น Character Design ของค่าย Type-Moon ชื่อดัง (จะมาประกาศตัวว่าเป็นสาวกเกมส์ค่ายนี้เอาป่านนี้ มันก็เหมือนเห่อตามกระแสอะนะ เลยไม่ขอพูดมาก) จากชื่อเรื่อง "Ordinary±" ถ้าให้แปลตรงๆก็น่าจะประมาณว่ามากน้อยกว่าปรกติอะนะ (เอาว่าต่างจากปรกติ "มากๆ" เลยแหละงานนี้ เหอๆ)

สาวหน้าปกนั่นแหละ นางเอกของเรื่อง มาโตบะ อิมาริ (的場 伊万里) ปรกติเป็นนักเรียนสาวร่างเล็ก อายุ 16 ปี ผู้ซึ่งถูกรังแกอยู่เป็นประจำ สังกัด "หน่วยตรวจสอบพิเศษสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ" เมื่อใดที่เธอได้รับ "ภารกิจ" จากเบื้องบน เธอก็จะกลายเป็นแค่ "เครื่องมือสังหาร" ที่พร้อมฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้าทันที!

(จากปรกติที่เป็นสาวน่าสงสารที่โดนรังแกเป็นประจำ....)

(กลายเป็นนักฆ่าสุดโหด เมื่อได้รับ "ภารกิจ")

ถ้าจะให้พูดถึงจุดที่ทำให้เรื่องนี้แตกต่างจากการ์ตูนสูตรสำเร็จแนวๆนักฆ่าที่ใช้ชีวิตสองบทบาทโหลๆก็คือ "ความเข้มข้น" และ "ความลึก" ของเนื้อเรื่องนั่นเอง อย่างที่บอกตอนแรก ถึงแม้ภารกิจของนางเอกส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับเรื่องภายในรั้วโรงเรียน (ฟังแล้วหยุมหยิมเป็นบ้าเลยแฮะ) แต่รับรองได้เลยว่าแต่ละเรื่องเข้มข้นกว่าที่คิด เช่น "หยุดยั้งความพยายามในการลอบสังหารภายในรั้วโรงเรียน จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อนักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามาเป็นสไนเปอร์ + อาจารย์ผู้อยากล้างแค้น และเป้าหมายที่ควรจะต้องถูกปกป้องนั้นเลวสุดเลว (อย่างน้อยๆก็เป็นคนชักใยองค์กรขายอวัยวะในตลาดมืดที่ทำแม้กระทั่งฆ่าคน, เอาอวัยวะไปขายหมดแล้วกลบเกลื่อนว่าเป็นอุบัติเหตุ...)" หรือแม้กระทั่ง "องค์กรขนอาวุธเุืถื่อนที่ใช้นักเรียนเป็นคนขนของ ให้แย่กว่านั้นคือแกนนำยังเป็นแค่กลุ่มนักเรียนเนี่ยสิ" ความโหดที่มาพร้อมกับความแปลกใหม่ ทำให้เรื่องนี้น่าติดตามไม่น้อยเลย (สมกับเป็นการ์ตูนในตำนาน ที่ประสบเคราะห์กรรมต่างๆนาๆ จนเพิ่งออกรวมเล่มได้เมื่อไม่นานมานี้)

สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าชอบ คือผู้เขียนสามารถ ตอกใส่หน้าคนที่คิดว่าเรื่องภายในโรงเรียนอย่างมากก็แค่เด็กทะเลาะกัน (ข้าพเจ้าเองก็คิดอย่างนั้น) ได้อย่างสะใจ ความสมจริงของเรื่องทำให้เผลอคิดไปได้ว่า ... "มันอาจจะเกิดเรื่องแบบนี้จริงๆก็ได้นะเนี่ย"

(ถ้านางเอกเอาจริง นักฆ่าสุดเก๋าจาก CIA ก็เป็นได้แค่ "ซาก"เท่านั้นเอง)

วิเคราะห์อย่างจริงจัง - ถึงเรื่องนี้จะมีหลายจุดที่ชอบ มันก็ต้องมีจุดที่ข้าพเจ้าไม่ชอบเช่นกัน ก่อนอื่นก็คงเป็นที่ นิสัยของนางเอกที่ถ้าไม่ได้รับคำสั่งก็แทบจะทำอะไรไม่ถูก (ขนาดตัวเองจะถูกฆ่ายังไม่กล้าตอบโต้เลย) การรอรับคำสั่งทางโทรศัพท์เหมือนพวก Charlie's Angels โดยไม่ตัดสินใจด้วยตัวเองให้ถี่ถ้วน (อย่างที่เธอบอกว่าเธอเป็นแค่เครื่องมือ บอกให้ยิงหัวใครก็พร้อมจะยิงทันที) เหมือนลดคุณค่าของตัวเองยังไงไม่รู้ อ่านแล้วอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเบื้องบนนางเอกเป็นฝ่าย "เลว" ขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าจะให้แก้ตัวแทนผู้เขียน จะเห็นได้ว่า ทัศนคติของนางเอกค่อยๆเปลี่ยนไป เริ่มมีความเป็นคนมากขึ้น แต่ก็นั่นแหละ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็คงจะน่าเบื่อสิ้นดี แนวน้ำเน่าๆแบบนั้นขอผ่านแน่ๆ

วิเคราะห์แบบไร้สาระ - สาวน้อย + ปืน + ความโสมมของสังคม + ความโหดเต็มพิกัด + ความถูกต้อง ก็น่าจะเป็นสูตรสำเร็จสำหรับใครต่อใครที่ชอบแนวๆนี้ได้ไม่ยาก

Ps. เพราะเป็นผลงานเปิดตัวของผู้เขียนเรื่อง Jörmungandr (แนะนำไปแล้วใน Blog นี้แหละจ้า สนใจก็อ่านได้) เลยไม่แปลกที่ลายเส้นและแนวเรื่องจะยังค่อนข้างธรรมดา แต่อย่างน้อยข้าพเจ้าก็พูดได้ว่าความโหดและความลึกของเรื่องนี้นั้น "ยอดเยี่ยม" จริงๆ

edit @ 23 Dec 2007 00:31:45 by หมูนิรนาม