Limitless Frontier of Imagination

โอ้ส! ในครั้งนี้ข้าพเจ้าก็จะขอพูดถึง เกมส์ที่เพิ่งเล่นจบไปสดๆร้อนๆ ซึ่งก็คือ "คำสัญญาของ สึซึมิยะ ฮารูฮิ" (Suzumiya Haruhi no Yakusoku) บนเครื่อง PSP นั่นเอง <- จบแค่ฮารูฮิคนเดียวนะ หมดแรงแหล่ว.. (เก็บเนื้อเรื่องของนางาโต้ไว้ค่อยๆนั่งเล่นอีกรอบทีหลัง ถ้ามีเวลา อิๆ)

(หน้าก่อนจะเข้าเกมส์บน PSP ของข้าพเจ้าเอง )

ก่อนอื่นคงจะต้องพูดถึง ระบบของเกมส์นี้ก่อน ระบบของเกมส์นี้นับว่า ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นแปลกใหม่จากเกมส์จีบสาวทั่วไปเท่าไหร่นัก เพราะประกอบไปด้วยหน้าจอบทสนทนาทั่วไป, หน้าจอให้เลือกเดินในฉากแผนที่, มินิเกมส์แทรกบ้างแค่นั้นเอง ถ้าจะให้พูดถึงส่วนที่แปลกจากเกมส์อื่นบ้าง ก็คงจะเป็น ฉากสนทนาแบบ S.O.S. (Seamless Operation System) ที่นำเอาเทคโนโลยี Motion Portrait เข้ามาใช้ ทำให้สีหน้าของตัวละครเปลี่ยนตามสถานการณ์ได้อย่างสมจริง นั่นเอง (อาจจะโดนใจพวกคนที่เกลียด 3d polygon model ก็ได้นะ เพราะแบบนี้มันใกล้เคียงกับภาพแบบอนิเมมากกว่า)

(หน้าจอบทสนทนาทั่วไป)

(ฉากเลือกเดินบนแผนที่)

(หน้าจอของบทสนทนาแบบ S.O.S.)

ถ้าให้พูดถึงข้อดีที่ชอบ ก็คือเกมส์นี้ Full Voice - มีเสียงพากษ์ครบ ขนาดแม้กระทั่งเสียงบ่นในใจของเจ้าเคียวน์ยังมีเสียงพากษ์ นีต้องยกนิ้วให้จริงๆ แอบขำหลายครั้งเพราะเสียงบ่นในใจของมันนี่แหละ (เกมส์อื่นๆแค่มีเสียงพระเอกพูดก็บุญโขแล้วมั้ง) ส่วนจุดที่ไม่ชอบคือกว่าจะจบได้ต้องกางโผยจริงๆไม่งั้นไม่จบหรอก เพราะ เงื่อนไขที่ให้เลือกมันค่อนข้างจุกจิกซะเหลือเกิน (เช่นถ้าไม่เลือกคำตอบนี้ ก็ไม่ผ่าน...) แต่ก็แน่ละ เสน่ห์ของเกมส์นี้หลักๆมันก็ต้องเป็นเพราะเนื้อเรื่องอยู่แล้วแหละ เผื่อการนี้ข้าพเจ้าจึงจะขอสรุปเนื้อเรื่องคร่าวๆให้ฟังสำหรับคนที่ไม่อยากเล่นแต่อยากรู้เนื้อเรื่อง (เฉพาะเนื้อเรื่องบทของฮารูฮินะ ของคนอื่นจะแตกต่างยังไงยังไม่มีเวลาเล่น)

อ้อ ถ้าไม่อยากโดนสปอยล์ก็อย่าอ่านละกันนะ เหอๆ.....

เนื้อเรื่องในภาคนี้ก็คือ เกิดการวนลูปขึ้นในวันก่อนวันงานวัฒนธรรม (ถ้าทำเงื่อนไขไม่ครบก็วนลูปอยู่วันเดียวนั่นแหละ ) หลักๆก็จะพูดถึงหนังของชมรม SOS ที่เจ้าเคียวน์มันตัดต่อไม่เสร็จซะทีนั่นแหละ <- แน่นอนตอนแรกข้าพเจ้าก็ตะโกนว่า "อีกแล้วเรอะ" ซะดังลั่นเลย  เบื่อแล้วนะเฟ้ย! แอบบ่นๆด้วยว่า "มิน่ากล้าทำเป็นแบบ Full Voice จริงๆก็เพราะให้อ่านซ้ำๆนี่หว่า(แต่กด skip ได้นะ)"

โดยคราวนี้มีสิ่งที่แตกต่่างจากตอนวนลูปในช่วงหยุดฤดูร้อนอยู่หลายจุดด้วยกัน เช่น พวกเคียวน์เท่านั้นที่ออกจากโรงเรียนไม่ได้, นักเรียนคนอื่นค่อยๆหายไป, สิ่งต่างๆในโรงเรียนเปลี่ยนไปตามที่ฮารูฮิต้องการ(สนามเบสบอล, ทะเล, เนินเขา โผล่มาได้เฉย)แต่ไม่ค่อยเสถียรเท่าไหร่ สภาพดังกล่าวถูกตั้งชื่อใหม่โดยเจ้าโคอิซึมิว่า  "มิติปิดกั้นรูปแบบปิดกั้น" (閉鎖的閉鎖空間) (ขออภัยล่วงหน้า หาคำไทยดีๆไม่ได้เลยวุ้ย) โดย พวกเจ้าเคียวน์ต้องหาสาเหตุและออกจากมิติปิดกั้นนี้ให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป...

-ตัวอย่างภาพ Event นิดหน่อย- 

 (ฮารูฮิที่มาพร้อมกับ CD-R ที่บรรจุสุดยอดเพลงในตำนานไว้ - ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้นะว่าเพลงอะไร ดูอาการของคนข้างหลังซิ)

 (นางาโต้ที่รีบมาช่วยเจ้าเคียวน์ก่อนมันจะจมทรายตายที่ชายหาดภายในโรงเรียน (?))

 ("เทพยักษ์รูปแบบใหม่" ที่หน้าตาคล้ายฮารูฮิสมัยเด็กปรากฏตัว - ห้ามเจ้าโคอิซึมิไว้เร็ว ไม่งั้นหนูน้อยโดนกำจัดแน่ๆ)

 (ไปๆมาๆ ดันไปเจอฮารูฮิเข้าแถมสนิทกันอีก - แน่ละก็เล่นมาจากคนเดียวกันนี่หว่า)

 (ผู้มีพลังพิเศษ-ผู้มาจากอนาคต-มนุษย์ต่างดาว กำลังลำบาก - จะยอมใช้พลังเพื่อเอาตัวรอดโดยเสี่ยงกับความลับแตกรึ!?)

 (ฮารูฮิตัวเล็กโตขึ้นกลายเป็นเหมือนฮารูฮิไม่ผิดเพี้ยน - [เคียวน์: ฮารูฮิมีแค่คนเดียวก็วุ่นพอแล้วเฟ้ย]

ประเด็นหลักจริงๆ ก็คือ จิตใต้สำนึกลึกๆของฮารูฮิ ที่เริ่มเชื่อว่าสมาชิกชมรม SOS คือสิ่งที่เธอพยายามหามาตลอด พยายามทำให้ฮารูฮิรับรู้ความเป็นจริงนี้ โดยสร้างทุกอย่างนี้ขึ้น รวมถึงออกมาปรากฏตัวในโลกภายนอกด้วย (ขอเรียกว่าฮารูฮิตัวปลอมละกัน) สิ่งที่แตกต่่างจากตัวจริงคือคุณเธอจะไม่แยแสเจ้าเคียวน์ที่เป็นคนธรรมดาแม้แต่นิด (ดูถูกด้วยซ้ำ) เพราะนโยบายของเธอคือคนธรรมดาชั้นไม่สนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนิ

ตอบจบ นอกจากเจ้าเคียวน์จะสามารถ แยกระหว่างตัวจริงกับตัวปลอมด้วยการสนทนา แล้ว เขายังสามารถ ตอบคำถามที่ฮารูฮิตัวปลอมสงสัยมาตลอด ว่า ทำไมฮารูฮิจึงรู้สึกสนุกสนานกับ เหล่าสมาชิกชมรม SOS ทั้งๆที่เธอยังเชื่อว่าทุกคนเป็นคนธรรมดา ด้วยคำตอบที่ว่า ทุกคนไม่ใช่คนธรรมดาหรอก ทุกคนคือสมาชิกชมรมSOS ต่างหาก การที่ได้อยู่กับเพื่อนๆ มันก็ต้องมีความสุขอยู่แล้วนั่นเอง ....

 (บทส่งท้าย - ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ตอนท้ายภาคหนึ่งที่ว่าการรวมพล SOS ครั้งหน้า สมาชิกทุกคนต้องมาพร้อมหน้ากัน + แอบขอบใจเจ้าเคียวน์แบบสองต่อสองนิดหน่อย)

เนื่องจากที่ไม่พอเลยขอพูดสั้นๆ ว่า ถึงภาคนี้จะน่าเบื่อตรงที่วนๆอยู่วันเดียวนั่นแหละ แต่ที่มาที่ไปนับว่าน่าสนใจและก็แน่นอน ยังให้ความสำคัญกับเหล่าผองเพื่อนซึ่งเป็นจุดหนึ่งที่ข้าพเจ้าชอบใน Series นี้เหมือนเดิม ใครมีโอกาสเล่นก็ลองหยิบมาเล่นละกัน กางโผยซะจะได้ไม่ต้องวนหลายรอบ

PS. คำคมจากมิคุรุจัง - "คนเราบางครั้ง ไม่ควรมามัวแต่เลือกเส้นทางที่ดีที่สุด แต่ควรจะทำในสิ่งที่ตนได้ตัดสินใจไปแล้วให้ผลลัพท์ออกมาดีที่สุดต่างหาก"