Limitless Frontier of Imagination

โย่! ในครั้งนี้ข้าพเจ้าก็จะขอมา "พูดถึง" แต่ "ไม่แนะนำ" เกมส์ใหม่ๆอีกเช่นเคย สำหรับคราวนี้ เกมส์ที่ข้าพเจ้ายกมาพูดถึงก็คือ เกมส์จีบสาวแนว 3D ของค่าย FrontWing ที่มีชื่อว่า Time Leap (タイムリープ) นั่นเอง

(รวมภาพเหล่าตัวละครหลักๆในเกมส์ - ไม่รวมพวกตัวละครชายให้รกสายตา...)

เกริ่นก่อนนิดนึง - ต้องขอบอกก่อนว่าจริงๆแล้ว ระยะหลังนี้ข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบเกมส์แนว รักๆใสๆ เบาสมอง เท่าไหร่นัก แต่เนื่องจาก มีผู้สนับสนุนโหลดตัวเกมส์มาให้ถึงที่ (แถมไม่ใช่แบบ DummyCut ซะอีก ไฟล์ก็เลยใหญ่เบิ้ม) ก็เลยตัดสินใจว่าจะยกเอาเกมส์นี้มาบ่นๆใน Blog ของตัวเองซักนิดหน่อย ไหนๆก็ได้มาง่ายๆแล้ว

อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่แรกว่าเกมส์นี้เป็น เกมส์ 3D ของค่าย FrontWing ซึ่งสำหรับคนที่อยู่ในวงการนี้แล้ว อย่างน้อยๆก็คงคุ้นเคยกับชื่อค่ายนี้พอดู เพราะมีผลงานที่มีชื่่อเสียงออกมามากพอสมควร (ถ้าให้ยกตัวอย่างก็เช่น Azrael, Akihabara Otaku School, แล้วก็ Boy Meets Girl ละมั้ง) แต่เนื่องจากเกมส์ส่วนใหญ่ของค่ายนี้ล้วนแต่เป็น เกมส์แนว 2D ทั้งนั้น การที่ค่ายนี้ตัดสินใจมาทำเกมส์แนว 3D บ้าง ก็นับได้ว่ามีความกล้าจริงๆ (มีเสียงวิพากษ์วิจารย์มาเยอะพอสมควรว่า FrontWing จบสิ้นแล้วที่ดันมาทำเป็นแนว 3D แทน) ... จะยังไงก็ช่าง คงต้องขอลองดูก่อนละกัน ว่ามันดีจริงรึเปล่า!

แต่แล้วข้าพเจ้าก็พบปัญหาตั้งแต่ยังไม่ทันเล่นเกมส์ ... คอมตูห่วย!!! หลังจากที่ข้าพเจ้าได้ลองทดสอบด้วยโปรแกรม BenchMark ที่มาพร้อมกับเกมส์นี้ ก็พบว่า น้อง VAIO สุดที่รักของข้าำพเจ้าได้แต้ม FPS (Frames Per Second) อย่างน่าอดสูเพียงแค่ 8 FPS ทั้งๆที่ปรกติควรมีจะประมาณ 30 FPS ขึ้นไป (คนที่มีคอมดีๆหน่อย เขาได้กัน 50-70 FPS ด้วยซ้ำ) ... หลังจากที่กลุ้มอยู่นาน ก็ลงท้ายด้วยการเปิด Windows Task Manager ขึ้นมาพร้อมกับ Terminate ทุก Process เท่่าที่คิดได้! ย้ำว่าเกือบทั้งหมดจริงๆ (รวมถึงพวก AntiVirus ด้วย!) รีดประสิทธิภาพที่มีอยู่ออกมาทั้งหมดจนในที่สุดก็พอที่จะเล่นได้โดยไม่กระตุก (แต่แน่นอนภาพห่วยบรม เอาเหอะ ได้แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว พวก Anti-aliasing นี่ไม่ต้องไปฝันถึงเลย ฮือๆ )

(ตัวอย่างของ BenchMark ที่มากับเกมส์นี้ ) 

(Opening Movie ของเกมส์นี้ - ไร้พิษภัยแต่อย่างใด ไม่ต้องกังวล ) 

(ตัวอย่างภาพในเกมส์ - มี 3D model ขยับนิดขยับหน่อยตลอด ให้รู้สึกสมจริง ไม่น่าเบื่อ)

สรุปเนื้อเรื่องนิดนึง (ก็สรุปเท่าที่รู้จากที่จบไปแค่คนเดียวอะนะ) - เรื่องนี้ก็จะเกี่ยวกับเจ้าพระเอก ผู้ซึ่งถูกเลี้ยงดูโดยทางศาลเจ้ามาตั้งแต่เด็ก พร้อมๆกับเด็กกำพร้าคนอื่นๆ  (ก็ประมาณเด็กวัดบ้านเรานั่นแหละ) ทำให้เขามีพี่สาว, น้องสาว, น้องชาย ไม่แท้อยู่หลายคนด้วยกัน ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีความผูกพันกันทางสายเลือด แต่ทุกคนก็รักกันเหมือนกับเป็นคนในครอบครัวเดียวกันนั่นเอง ...

(ภาพนางเอกของเรื่องทั้งสองคน - จริงๆแล้วเป็นคนเดียวกันนะเนี่ย!) 

หนึ่งในนั้นคือ "นางาเสะ อายูมุ" (長瀬　歩) พี่สาวคนรองของครอบครัว (สาวผมแดงฝั่งซ้ายในรูปข้างบนนั่นแหละ) ที่เป็นทั้งพี่สาว และ เพื่อนสนิทสำหรับพระเอกมาโดยตลอด แต่อยู่มาวันนึงจู่ๆก็มี "นางาเสะ อายูมุ" อีกคนหนึ่ง (เด็กสาวผมแดงทางฝั่งขวาของรูปข้างบนนั่นแหละ) โผล่ขึ้นมาอย่างกระทันหัน ซึ่งตัวจริงของเธอนั้นคือ "นางาเสะ อายูมุ" เมื่อ 4 ปีก่อนนั่นเอง - เพื่อกันความสับสนหลังจากนี้จะเรียกชื่อว่า "อายุ" ( あゆ) แทน 

(Spoil) ง่ายๆเลยก็คือเกิดปัญหารักสามเส้าของคนสองคน (?) ระหว่าง พระเอก - "อายูมุ" - "อายุ" ขึ้น ให้แย่กว่านั้นคือตัว "อายูมุ" เอง ที่ถึงแม้จะมีความรู้สึกดีๆให้กับพระเอกแต่ก็ยังลืม "คนที่อยู่ในความทรงจำ" ไม่ได้ซะที จนทำให้้ต้องปฎิเสธคำสารภาพรักของเจ้าพระเอกไป (ดีๆ อกหักไปซะ สมน้ำหน้า) ... แน่นอนสุดท้ายเรื่องราวก็มาลงเอยที่ว่า คนที่อยู่ในความทรงจำของ "อายูมุ" มาตลอดตั้งแต่เด็กก็คือ เจ้าพระเอก เองนี่แหละ เพราะ "อายูมุ" ในยุคปัจจุบันเองก็เคย "Time Leap" ไปยังอนาคต เหมือนกับ "อายุ" ที่หลงรักพระเอกในยุคปัจจุบันนั่นเอง (งง มั้ยเนี่ย) ... และแล้วเรื่องราวก็จบแบบ Happy Ending ไปตามระเบียบ (จบเนื้อเรื่องในส่วนของ "อายูมุ")

 จุดที่ชอบในเรื่องนี้  - ก่อนอื่นก็คงเป็นจุดที่ว่า เกมส์นี้ได้หยิบเอาประเด็นเกี่ยวกับอายุมาเ่ล่น กลายเป็น การสมมุติเปรียบเทียบ กรณีของการรักคนอายุมากกว่า กับการรักคนอายุน้อยกว่า ทั้งๆที่เป็นคนๆเดียวกันก็ตาม / อีกจุดที่ชอบก็คงเป็นเรื่อง การเปลี่ยนแปลงของคนเราเมื่อเวลาผ่านไป แน่นอนว่าคนเราย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเพราะ บางครั้งประสบการณ์ ความรู้ อายุที่เพิ่มมากขึ้น อาจจะส่งผลกับพฤติกรรมจนทำให้เราเปลี่ยนไปเหมือนกับเป็นคนละคนเลยก็ได้ พอเอาคนๆเดียวกันจากสองยุคมาเปรียบเทียบกัน ก็ทำให้รู้สึกน่าสนใจได้พอดู

จุดที่ไม่ชอบในเรื่องนี้ - จากเท่าที่ได้สัมผัสมา (ยังไม่จบทุกเนื้อเรื่อง) ตัวเกมส์ไม่ได้อธิบายถึงรายละเีอียดเชิงลึกว่าทำอย่างไร "อายุ" ในอดีตถึงกระโดดมายังอนาคตได้ (บอกแค่ว่า เคยไปสัมผัสร่างสิงสถิตย์ของเทพเจ้าประจำศาลเจ้าที่ห้ามผู้ใดแตะต้อง แค่นั้นเอง) ให้แย่กว่านั้นคือตอนกลับ กลายเป็นว่าพอรู้สึกว่าอยากกลับจากใจจริง ก็กลับไปได้ดื้อๆเลย ตัวเกมส์เอาเวลาส่วนใหญ่ไปเล่าเรื่องชีวิตประจำวันที่เล่นสนุกๆไปวันๆ + ปัญหารักสามเส้า ความพยายามที่จะหาวิธีกลับไปอดีตก็แค่ไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดกับถามเหล่าคนในท้องถิ่นเกี่ยวกับ ตำนานเทพลักซ่อน (神隠し) ที่มีอยู่มากเป็นพิเศษ แค่นั้นเอง สำหรับข้าพเจ้าที่เป็นสาวกของนิยายวิทยาศาสตร์ รู้สึกว่าการดำเนินเรื่องของเกมส์นี้มันช่างน่าเบื่อซะเหลือเกิน แต่ก็นะ สำหรับคนที่อยากจะหาอะไรอ่านขำๆ อ่านแล้วอมยิ้มเพลินๆ ซึ้งๆ ก็คงจะเหมาะแหละ แต่มันช่างไม่โดนใจข้าพเจ้าเอาซะเลย..

วิเคราะห์แบบจริงจัง - ข้าพเจ้ารู้สึกได้ถึงความ "ฝืน" ในการทำให้เกมส์นี้เป็น 3D ยังไงชอบกล ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า 3D model ที่โผล่มาในเกมส์นี้ันับว่าทำได้ดีทีเดียว (เอาว่าขนาดข้าพเจ้าที่อยู่สาย 2D มาตลอด ก็ยังพอจะรับได้แหละ) แต่ ปัญหาคือพวกตอนไปห้องสมุด, ทะเล, ตลาด แล้วมันช่างไร้ผู้คน เสียนี่กระไร (เอาง่ายๆว่าทั้งเกมส์เราเห็นแต่ตัว 3D Model ของตัวละครหลักๆแค่นั้นแหละ) ถึงจะมีการพูดดักไว้ก่อนเสมอว่า เป็นชายหาดส่วนบุคคล, ห้องสมุดแทบไม่มีคนเลย อะไรแบบนั้น มันก็รู้สึกโล่งๆ น่าเบื่อยังไงไม่รู้ / อีกประเด็นนึงที่ผิดหวัง (ถ้าไม่นับในส่วนเนื้อเรื่อง) ก็คือ ไหนๆก็อุตส่าห์ทำเป็น 3D แล้ว มุมกล้องที่ใช้ตอนคุยตามปรกติก็ยังซ้ำซากจำเจ นานๆถึงจะมีการเปลี่ยนมุมทีนึง ถ้าแค่จะให้มีอะไรขยับๆระหว่างคุยกันอยู่ แค่ใช้รูป 2D หลายๆรูปเปลี่ยนไปมาก็พอแล้วละมั้ง แง่งๆ ... สรุปง่ายๆว่า การนำเอา 3D เข้ามาใช้แบบฝืนๆ แทนที่จะทำให้เกิดสิ่งใหม่ๆ กลับจะไปทำให้มีแต่ข้อจำกัดต่างๆเพิ่มเข้ามามากกว่าเดิมอีกละมั้งเนี่ย เฮ้อ... 

วิเคราะห์แบบไร้สาระ - สำหรับคนที่คิดถึง "คุณพี่ทามะ" จาก ToHeart2 ก็คงจะชอบเกมส์นี้แหงๆ เพราะใช้คนพากษ์คนเดียวกัน สีผมของตัวละครก็ดันสีแดงเหมือนกันอีก  มาถึงขนาดนี้แล้ว คงต้องยอมรับแหละว่าเสียงพากษ์ตัวละครแนวๆพี่สาวของ อิโต้ ชิซึกะ (伊藤静) (ผู้มีนามแฝงมากมาย เช่น 鳥羽すの, 祢乃照果, 美咲里奈, 三咲里奈 เป็นต้น) ก็ยังคงสุดยอดไม่เปลี่ยนแปลง   ... เหอๆ เปลี่ยนชื่อยังไงก็หลอกแฟนพันธุ์แท้ไม่ได้ร้อกก

 Ps. พอเล่นเกมส์นี้ไปแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตัวเราในปัจจุบันสามารถพูดอะไรกับตัวเราในอดีตได้เราจะพูดว่าอะไรนะ ... ถ้าเป็น ตัวข้าพเจ้าในตอนนี้ ก็คงจะบอก ตัวข้าพเจ้าในอดีตที่สมัยนั้นได้แต่นั่งท่องตัวฮิรางานะ ว่า "วางใจเถอะ อีกไม่นานความฝันที่นายต้องการมาตลอดจะเป็นจริง แต่ขอให้คิดด้วยนะว่าการที่จะบรรลุความฝันนั้น นายจะต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง"...