Limitless Frontier of Imagination

โอ้ส! ในครั้งนี้ข้าำพเจ้าก็จะขอ พูดถึงแต่ไม่แนะนำ เกมส์ใหม่จากค่ายชื่อดัง Atelier-KAGUYA ซึ่งมีชื่อว่า NatsuKami (夏神) นั่นเอง

(อืมมมม... หน้าปกมันหมิ่นเหม่ยังไงชอบกล แต่เอาว่าหยวนๆหน่อยละกันนะ )

มาพูดกันก่อนว่าทำไมข้าพเจ้าถึงลองหยิบเกมส์นี้มาเล่น - จริงๆแล้วมันก็เนื่องมาจาก ข้าพเจ้ากำลังอึ้งจากเกมส์ที่มีเนื้อเรื่องสุดยอด และสามารถโด่งดังได้โดยไม่ต้องอาศัยพลังด้านมืด ซึ่งก็คือเกมส์ Ever17 ที่พูดถึงไปในคราวที่แล้ว เลยพาลให้หมดกะจิตกะใจไปอ่านอย่างอื่น ไปๆมาๆก็เลยลองหยิบเอาเกมส์นี้ที่มาจากค่าย Atelier-KAGUYA ซึ่งถูกคนเล่าขานกันว่าเป็นอีกหนึ่งผลงานสุดยอดที่ "ตรงกันข้ามอย่างสุดขั้ว" (เน้นแต่ด้านมืด เน้นภาพไว้ก่อน เนื้อเรื่องไว้ทีหลัง) มาลองเล่นด้วยความอยากรู้ว่า ถ้าเอาเกมส์นี้มาวิเคราะห์แบบไม่สนใจด้านมืดเนี่ย มันจะเป็นอีท่าไหน...

เนื้อเรื่องแบบคร่าวๆ - ก็เกี่ยวกับเจ้าพระเอก โทกาว่า ริคุ ( 十河 陸) ซึ่งได้กลับมายังบ้านเกิดซึ่งตั้งอยู่ที่เกาะ Shiomi (潮見島) อันห่างไกล หลังจากเมื่อ 10 ปีก่อน เขาได้สูญเสียพ่อแม่ไปพร้อมๆกับอุบัติเหตุเรือโดยสารอับปาง จนต้องย้ายออกไป ความเชื่อและความลับเกี่ยวกับตำนานของเกาะแห่งนี้นั้น จริงๆแล้วเป็นอย่างไรกันแน่...

(สาวผิวคล้ำแดด เก่งกีฬา คนนี้ก็คือ มิคุโมะ คาซึสะ (三雲　佳沙) หนึ่งในเพื่อนสมัยเด็กของเจ้าพระเอกมัน อุตส่าห์ปั่นจักรยานด้วยความเร็วสูงมารับพระเอกที่ท่าเรือนะเนี่ย <- ดูหน้าอีกคนที่โดนลากมาด้วยซิ อิๆ)

(เนื่องจากบ้านเก่าของพระเอกถูกรื้อไปแล้ว เลยต้องไปอาศัยอยู่ร่วมชายคากับ ทาคาซาโต้ นานาเซะ (高里 七瀬) เพื่อนสมัยเด็กอีกคนที่เรียบร้อย อ่อนหวาน งานบ้านงานเรือนสมบูรณ์แบบ)

(อีกหนึ่งสมาชิกในบ้านตระกูลทาคาซาโต้ - เจ้าเหมียว "ดอนเบ้" เพศเมีย!?)

(เปิดตัวรุ่นพี่ คากามิ โทโกะ (加賀見 透子) ประธานชมรมค้นคว้าถิ่นฐานบ้านเกิด ที่พระเอกก็โดนลากเข้าไปเป็นหนึ่งในสมาชิกด้วย )

(ถึงจะโดนคนรอบข้างกดดัน ข่มขู่ แค่ไหน ชมรมนี้ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะตีแผ่ความลับของเกาะแห่งนี้ให้ได้)

(อิโซจิมะ ซายากะ (磯島 小夜歌) สาวน้อยลึกลับที่ถูกเรียกว่า ฮิเมะคามิ โนะ มิโกะ (媛神の巫女) - ตาของเธอที่ถูกพันผ้าไว้นั้น จริงๆแล้วจ้องมองอะไรอยู่กันแน่...)

อธิบายเนื้อเรื่องแบบเจาะลึก (จากปากคนที่จบแบบ Good End ครบทั้งสามแบบแล้ว)

เกมส์นี้มีฉากจบแบบ Good End อยู่สามแบบ โดยฉากจบสองแบบแรกก็จะเน้นไปที่เนื้อเรื่องของ คาซึสะ และ ซายากะ ตามลำดับ โดยความลับที่จะถูกเปิดเผยขึ้นมาก็คือ ความเชื่อที่มีแต่เดิมของเกาะนี้ ได้ถูกบิดเบือนโดยหัวหน้าเกาะและเหล่าลูกน้อง ซึ่งจริงๆแล้วเป็นเหล่าแก๊งค์อันธพาล ที่ได้เข้ามาสวมรอยเป็นหัวหน้าเกาะ หลังจากจบยุคสงครามโลกไปหมาดๆ ความเชื่อต่างๆนาๆ รวมถึง เกาะต้องห้ามนั้น จริงๆแล้วก็แค่มีไว้ ข่มขู่ผู้คนให้หวาดกลัว, สนองตัณหา, แล้วก็ห้ามไม่ให้คนเข้าใกล้เกาะลับ ที่เป็นทุ่งดอกฝิ่นนั่นเอง นายเรือโดยสาร พ่อของคาซึสะ ได้ไปรู้ความจริงนี้เข้าเลยถูกเก็บ โดยทำให้เกิดอุบัติเหตุเรือล่มขึ้นนั่นเอง เรื่องราวก็จบลงที่อาจารย์ประจำชั้นห้องเรา จริงๆแล้วเป็นตำรวจสังกัดหน่วยปราบปรามยาเสพติด ได้เข้ามาจับกุม กวาดล้างเหล่าคนเลวทั้งหมดไปจากเกาะ

... สรุปว่าถ้าเล่นจบแค่สองแบบแรกเนี่ย มันกลายเป็นว่าทั้งหมดเป็นแค่เรื่องโกหกนี่นา อืมๆ เอาเหอะ ทีนี้ก็มาสู่ฉากจบรอบที่สาม งงๆนิดหน่อยว่าทำไมในบทสรุปมันบอกว่า เป็นฉากจบของ รุ่นพี่โทะโกะ และ เพื่อนสมัยเด็ก นานาเซะ หว่า (?) หนึ่งฉากจบแท้ๆ แต่ดันจบสองคนเนี่ยนะ งงๆวุ้ย

แล้วก็เข้าสู่เนื้อเรื่องสุดท้าย - ตอนที่เล่นรอบนี้ ก็เหมือนตัวเกมส์จะเน้นไปที่เนื้อเรื่องของ รุ่นพี่โทโกะ ความลับที่ถูกเปิดเผยเพิ่มขึ้นมาก็คือตัวรุ่นพี่โทโกะเนี่ย จริงๆแล้วไม่ใช่คน (ที่มาของเธอล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น) เป็นแค่ร่างแยกของ "อะไรซักอย่าง" ที่ถูกสร้างขึ้นโดยเลียนแบบเจ้าหญิงที่ถูกเล่าขานในตำนานของเกาะตั้งแต่สมัยโบราณ ในตอนท้ายของเรื่องรุ่นพี่ได้ใช้พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ช่วยพระเอกจากเหล่าอันธพาล โดยย้อนเวลากลับไปยังตอนที่พระเอกย้ายกลับมาเกาะใหม่ๆ

(ช่วงเวลาสุดท้ายของคนรักทั้งสอง ก่อนที่รุ่นพี่จะสลายไปกับแสงแดงยามเย็น...)

แต่เรื่องยังไม่จบ !?

ตัวเกมส์กลับให้เราเล่นใหม่อีกรอบ โดยไม่ให้กลับไปหน้า new game ด้วยซ้ำ คราวนี้ตัวเกมส์กลับเน้นไปที่ เพื่อนสมัยเด็ก นานาเซะ โดยในโลกนี้จะไม่มีรุ่นพี่โทโกะอีกแล้ว (ก็เลยไม่มีชมรมค้นคว้าฯ ด้วย) แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นมาอีกจนได้ ซึ่งก็คือเหล่าผู้คนบนเกาะค่อยๆ้ล้มตายไปทีละคนๆ (ไปกันใหญ่แล้ววุ้ย) จนตอนจบ ความลับก็ถูกเฉลยว่า 10 ปีก่อน ตอนที่เกิดอุบัติเหตุเรือคว่ำ นางเอก (นานาเซะ) ได้ไปเจอกับ "อะไรซักอย่าง" ที่อยู่ในศาลเจ้าเก่าๆภายในเกาะลับ พร้อมกับได้ขอพรสองอย่าง อย่างแรกคือขอให้พระเอกฟื้นคืนชีพขึ้นมา (จริงๆแล้วพระเอกได้ตายไปตั้งแต่เมื่อ 10 ปีที่แล้ว) และขอให้ได้อยู่กับพระเอกสองคนตลอดไป (ตอนเด็กๆ นางเอกเขาไม่ได้คิดอะไรมากเลยขออะไรแบบนั้นไป) พอไม่มีรุ่นพี่โทโกะอยู่แล้ว คำขอของนางเอกก็เลยมีผลขึ้นมาันั่นเอง (เลยจะทำให้คนตายหมดทั้งโลก จนเหลือแค่พระเอกกับนางเอก) ในตอนจบนางเอกก็ได้ขอพรให้ยกเลิกคำขอข้อที่สองและขอให้ "อะไรซักอย่าง" นั้นหายไปจากโลกแทน ซึ่งก็เลยทำให้ไม่เกิดทุ่งดอกฝิ่นขึ้นมา > ไม่มีพวกเหล่าคนโฉดมาสวมรอยเป็นหัวหน้าเกาะ > ไม่มีการสร้างภาพอุบัติเหตุเรือคว่ำ > พระเอก+ครอบครัวของพระเอก นายเรือ รวมทั้งผู้โดยสารทุกคนรอดตาย > พระเอกไม่ต้องย้ายไป > Happy Ending จนได้ ...

(เรื่องราวทั้งหมดก็เกิดจากนางเอกได้ไปสัมผัสกับ "อะไรซํกอย่าง" เมื่อ 10 ปีก่อนนั่นเอง)

(ในที่สุดเรื่องราวก็จบอย่าง Happy Ending จริงๆซะที เฮ้อ)

สรุปความรู้สึกที่มีกับเกมส์นี้

- เรื่องนี้พยายามชี้ให้เห็นว่า "ความเชื่อ" นั้นส่งผลกับเหล่าผู้คนในชนบทมากกว่า "กฏหมาย" อีก สะท้อนถึงปัญหาของพวกหลอกลวงชาวบ้านเพื่อผลประโยชน์ของตนได้เป็นอย่างดี

- พอจะเข้าใจความรู้สึกที่อยากจะสร้าง "ฉากจบสมบูรณ์" ที่มันอลังการณ์อ่ะนะ แต่มันยังรู้สึก "มั่วๆ" ยังไงไม่รู้แฮะ โยนโน่นโยนนี่เข้ามา แถมไอ้เรื่องคำขอพรเนี่ย ยังกะจากเรื่อง D.C. Da Capo ยังไงไม่รู้วุ้ย

- ไม่ค่อยรู้สึกอึ้งๆกับความลับในเรื่องนี้เท่าไหร่เลยแฮะ ถ้าจะให้พูดถึงจุดที่อึ้งที่สุดก็คือ รุ่นพี่โทโกะ นั้น เวลาที่ไม่ได้โผล่ไปที่โรงเรียน ก็จะแปลงร่างเป็นเจ้าแมว "ดอนเบ้" คอยดูแลนางเอกที่ได้ไปสัมผัสกับ "อะไรซักอย่าง" ที่เป็นร่างแม่ของเธอนั่นเอง

- หลายๆฉากในเรื่อง มัน "เล่นง่าย" ไปหน่อยวุ้ย ใส่เยอะซะจนมันไม่สมเหตุสมผลเลยอะ ...

- อะนะ ถ้ามองว่าจุดแข็งของเกมส์นี้อยู่ที่พลังด้านมืดก็คงว่าอะไรไม่ได้หรอก แต่ถ้าไม่มองเรื่องพวกนั้นก็เป็นอย่างที่เล่าให้ฟังเนี่ยแหละ อ่านแล้วชอบไม่ชอบก็บอกกันได้นะ เหอๆ

(แถม) การโต้เถียงของเหล่าโอตาคุเกี่ยวกับเกมส์ด้านมืด - ในปัจจุบันได้มีการโต้เถียงกันอย่างแพร่หลายในหมู่โอตาคุ เกี่ยวกับรูปแบบของเกมส์ประเภทนี้ โดยได้แบ่งออกเป็นสองสายคือ ระหว่างพวกที่บอกว่าเกมส์ด้านมืดเนี่ย ก็ควรจะเน้นที่ด้านมืดไว้ก่อน(เล่นเกมส์แนวนี้ทั้งที จะมาสนใจเนื้อเรื่องทำไมฟะ ไอ้แนวๆเล่นแล้วซึ้งๆ น้ำตาไหลตอนจบนั่นมันช่างบ้าบอสิ้นดี) กับอีกสายที่บอกว่าเนื้อเรื่องต้องมาก่อน (เพราะมีแต่ความคิดตื้นๆแบบพวกเอ็งนั่นแหละ เลยมีแต่คนเข้าใจผิดเกี่ยวกับเกมส์พวกนี้ว่ามีแต่แบบนั้นไปซะทุกเรื่อง เกมส์ดีๆที่เขาอุตส่าห์คิดเนื้อเรื่องแทบตายก็เลยโดนเหมารวมไปด้วย) <- อ่ะนะ ก็คงสรุปได้ว่าแต่ละคน ต่างก็มีความชอบไม่เหมือนกันนั่นแหละ ใครจะอยู่สายไหนก็เชิญตามสบาย แต่สำหรับข้าพเจ้านั้น ขอเล่นเกมส์ที่มีค่าพอให้ "อ่าน" ดีกว่า ไม่งั้นไม่รู้จะลำบากลำบนฝึกภาษาญี่ปุ่นมาเพื่ออะไร