Limitless Frontier of Imagination

โอ้สกันอีกแล้ว! ในคราวนี้ข้าพเจ้าก็จะขอมา สรุปเนื้อเรื่อง + บ่นๆเกี่ยวกับตัวละครอีกหนึ่งตัวจากเกมส์ ToHeart2 Another Days ดั่งเช่นเคย (ภาพรวมของเกมส์นี้ สามารถหาอ่านได้จาก ที่นี่ / ส่วนเนื้อเรื่องของฮารูมิก็ ที่นี่ ไง) สำหรับคราวนี้พูดได้ว่าเป็น ตัวละครม้ามืด ซึ่งมีนิสัยโดนใจข้าพเจ้าเป็นอย่างยิ่ง (เล่นไปอมยิ้มไป อิๆ) เธอก็คือหุ่นยนต์เมด "ซิลฟ่า" นั่นเอง

(นี่แหละจ้า หุ่นยนต์เมดสายซึนของเราในคราวนี้ )

เนื้อเรื่องแบบย่อๆ (เล่าแบบเป็นข้อๆ พร้อมรูปประกอบเหมือนทุกทีนั่นแหละ )

- ซิลฟ่า คือหุ่นยนต์เมดซึ่งเป็นน้องคนสุดท้องของสามสาวพี่น้องในซีรีย์ HMX-17 ที่ถูกส่งมาให้ปรนนิบัติรับใช้พระเอก (เพราะพระเอกนั้นถูกวิเคราะห์แล้วว่า "ไว้ใจได้" / แน่นอนว่า พระเอกก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเล้ยยยย ซวย(?)จริงๆ) ทั้งหมดนี้ก็เพื่อแก้นิสัยปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอกของเธอ (แถมยังมีปัญหาพูดจาไม่ค่อยชัดพ่วงเข้ามาอีก)

(เจ้าพระเอกของเราก็งงเป็นไก่ตาแตก ว่าทำไมอยู่ดีๆมีตู้เย็นส่งมาที่บ้านเฉย [ในกล่องกลับเป็นหุ่นยนต์เมดสาวอีกต่างหาก] - ฉากแกะกล่องไม่สามารถเอามาโชว์ให้ดูได้ เพราะคงจะเสี่ยงโดนยึดอมยิ้มแหงๆ )

- สิ่งที่พระเอกพบก็คือหุ่นยนต์เมดสาวที่ไม่ค่อยพูดค่อยจา ท่าทางดูน่าสงสาร (ส่งสายตาละห้อย พร้อมกับพูดว่าอย่าไปบอกใครนะ...) เหมือนกับยังไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร ขนาดทำอาหารไม่ค่อยเป็นก็ยังอุตส่าห์จัด ผักจิ้มเกลือ! ให้กิน นอกจากนั้นก็มี ไข่ต้มทั้งโหลกับน้ำเปล่าที่เสริฟในอ่าง! ตอนเช้าก็อุตส่าห์มาปลุกด้วยการ ทิ้งเข่าเข้ายอดอก! ช่างเป็นหุ่นยนต์เมดที่กตัญญูรู้คุณเสียนี่กระไร ถึงแม้จะทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง(?) ก็คงน่าให้อภัยแหละ

(หุ่นยนต์เมดสาวที่น่าสงสาร ทำหน้าเศร้าเสียใจทุกครั้งที่รู้สึกว่าทำอะไรผิด - มาพร้อมกับ BGM ซึ้งๆ)

- แต่กลายเป็นว่าการกระทำทั้งหมดของหุ่นยนต์เมดตัวนี้นั้น เป็นเรื่องเสแสร้งทั้งสิ้น! (ถ้าจะทำจริงๆ จะเป็นอาหารชนิดไหนก็ทำได้หมดแหละ) มีวันนึงพระเอกกลับมาเร็วหน่อย ก็พบว่าการ์ตูนถูกรื้ออ่านกระจัดกระจาย ในขณะที่หุ่นยนต์เมดเจ้าปัญหากลับนอนเอกขเนกบนโซฟา ดูทีวีซะสบายใจเฉิบอีกต่างหาก (ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าพระเอกโดนแกล้งไปเต็มๆนั่นเอง ไอ้ที่คิดว่ามันจะเป็นแบบ chobits นั่นน่ะ ฝันไปเหอะ! )

- หลังจากนั้นก็ได้พี่ใหญ่ "อิลฟ่า" มาอธิบายที่มาของเรื่องทั้งหมด พร้อมกับให้บัตรสะสมแต้มกับซิลฟ่า และตราประทับกับพระเอก เมื่อใดที่พระเอกรู้สึกว่าซิลฟ่าทำงานได้ดี ก็ขอให้ปั้มตราลงไปในบัตรสะสมแต้ม โดยถ้าซิลฟ่าสามารถสะสมตราประทับได้ครบเมื่อไหร่ ทางศูนย์วิจัยก็จะรับฟังคำขอของเธอหนึ่งประการ แต่ถ้าสะสมตราประทับไม่สำเร็จ ตัวเธอนั้นก็จะถูก "โละทิ้ง" นั่นเอง

(จะแก่น จะแสบมาจากไหน ต่อหน้าพี่ใหญ่ "อิลฟ่า" ก็ต้องยอมทำตามโดยดี อิๆ)

- หลังจากนั้น ก็เข้าสู่ช่วงอ่านได้เพลินๆแล้วล่ะ หลักๆก็คือตอนแรกๆ ซิลฟ่าก็ ซึนๆ (โกรธๆ ดูถูก ด่าทอ) มีการแกล้งบ้างเป็นบางครั้งบางคราว (ทำอาหารที่มีแต่ผักล้วนๆให้กิน เขียวอื๋อเลย) แต่เวลาที่พระเอกไปซื้อของมาทำอาหารเอง คุณเธอก็จะเป็นห่วง คอยเตือนเวลาที่พระเอกเลือกซื้อของผิด (โดยแกล้งทำเป็นดูถูกพระเอกแก้เขิน ) พอค่อยๆโดนความดี + ความอ่อนโยนของเจ้าพระเอก ที่คอยปลอบและช่วยเหลือเธอทุกครั้งที่เธอทำอะไรผิด นิสัยก็จะค่อยๆเปลี่ยนไปเป็น เดเรๆ (หน้าแดงบ่อยๆ อายๆ ทำอะไรไม่ถูก) <- แอบทำข้าวกล่องที่ประดับเป็นรูปหัวใจให้พระเอกด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็เกิดเรื่องวุ่นๆจนเละเทะไปหมดจนได้

("จะตื่นมั้ย เจ้าบ้า!" [พร้อมกับเอาเท้าขยี้หน้าอย่างไร้ความปราณี] <- จริงๆ หยาบกว่านี้อีกนะ )

(ถึงจะเป็นหุ่นยนต์ แต่ก็มีบางครั้งบางคราวที่จ๋อยไปเหมือนกัน)

- หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญก็คือ เกิดการแข่งทำอาหารระหว่าง "ซิลฟ่า" กับ "มิลฟ่า" (ฮารูมิ) ขึ้น โดยปรกติแล้ว ซิลฟ่าน่าจะชนะได้ไม่ยาก เพราะมิลฟ่านั้นไม่ค่อยถนัดเรื่องทำอาหาร (ไม่ยอมเรียนหนังสือด้วยซ้ำ) แต่ผลลัพท์กลับพลิกล็อค เพราะมิลฟ่าไปซุ่มซ้อม + คอยเฝ้าสังเกตุความชอบของพระเอกตอนกินอาหารที่โรงเรียน จึงตัดสินใจทำอาหารที่มีรสจัดและมีมันเยอะ ซึ่งแตกต่างกับ ซิลฟ่าที่ทำอาหารเพื่อสุขภาพตามตำรา จนถูกมิลฟ่าพูดทับถมว่า "ที่เธอพูดได้ว่าพระเอกนั้นเป็นเจ้านายของเธอ ก็เพราะจากการลงทะเบียนเท่านั้นแหละ เธอไม่ได้ใส่ใจอะไรในตัวพระเอกเลย แม้แต่นิด"

(เกิดศึกทะเลาะแย่งพระเอกเป็นเจ้านายกับฮารูมิ หรือ "มิลฟ่า" ขึ้นจนได้ พระเอกก็ซวยไปตามระเบียบ)

- หลังจากนั้น พระเอกก็ตัดสินใจชวนซิลฟ่าไปเีที่ยวสวนสนุก เพื่อเป็นการขอบคุณกับหลายๆสิ่งที่เธอได้ทำให้ โดยมีช่วงเวลาหนึ่ง ขณะนั่งอยู่ในชิงช้าสวรรค์ ที่ทั้งสองต่างก็รู้สึกถึงความรักที่มีให้แก่อีกฝ่าย แต่เจ้าพระเอกดันไปนึกถึงคำพูดของฮารูมิ จนทำให้เกิดความลังเล สงสัยว่าทุกสิ่งที่ซิลฟ่าทำจนถึงทุกวันนี้นั้น จริงๆแล้วก็เพราะว่าพระเอกเป็น "เจ้านายที่ได้ลงทะเบียนไว้" (พูดง่ายๆว่า ถึงแม้จะเปลี่ยนเจ้านายเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พระเอก ซิลฟ่าก็คงจะปฏิบัติกับเจ้านายใหม่คนนั้น เหมือนกับที่ได้ทำกับตนนั่นเอง)

(ทั้งๆที่ความรู้สึกของทั้งสองคน ต่างก็สื่อถึงกันแล้วแท้ๆ ... )

- ซิลฟ่าก็เข้าใจถึงเหตุผลว่าทำไมพระเอกถึงลังเลขึ้นมาเช่นกัน ถึงกับบอกให้พระเอกปฏิบัติกับตนเหมือนเป็นแค่หุ่นยนต์รับใช้ทั่วๆไป "หัวใจ" ที่เธอมีอยู่นั้น กลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดกับความจริงที่ว่า เธอนั้นเป็นแค่หุ่นยนต์ และไม่มีทางที่จะได้อยู่กับพระเอกในฐานะมนุษย์คนนึงได้อย่างเด็ดขาด (ตรงกันข้ามกับฮารูมิ (มิลฟ่า) เพราะ ซิลฟ่านั้นจะย้ำตัวเองอยู่เสมอว่าหุ่นยนต์เมด สุดท้ายแล้วก็เป็นได้แค่หุ่นยนต์รับใช้ ไม่มีทางเป็นคนได้)

(โศกเศร้ากับชะตากรรมอันโหดร้ายของหุ่นยนต์เมดรุ่น HMX-17 ซึ่งมี "หัวใจ" )

- แต่มีรึเจ้าพระเอกของเราจะยอมแพ้ง่ายๆ เขาได้ตัดสินใจกุมมือของเธอผู้เป็นที่รักไว้ไม่ให้หนีไปไหนอีก พร้อมกับเอ่ยคำสารภาพรัก แถมส่งท้ายด้วยจุมพิตเบาๆอีกหนึ่งที ... (เน่าวุ้ยยยยยยยยยย )

(จงเชื่อเถอะว่าความรักของเราสองคน ไม่ได้เกิดจาก "การลงทะเบียน" ในคอมพิวเตอร์)

(อ่า แถมฉากเซอร์วิสนิดหน่อย ฉากที่ซิลฟ่ามอบตัวเองเป็นของขวัญให้พระเอก ... อืมมมมมม เฉียดๆไปนิด แต่ก็คงผ่านเกณฑ์ละมั้งเนี่ย เฮ้ออออ อย่างมากก็เอาออกละกัน เฮ้ออออ)

- (ฉากจบ) หลังจากที่พระเอกประทับตราให้ซิลฟ่าครบแล้ว ซิลฟ่าก็ได้ย้ายออกไป จนเวลาล่วงเลยผ่านไปถึงสองอาทิตย์ โดยที่พระเอกไม่ได้ข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับเธอเลย ทันใดนั้นก็มีเสียงคนส่งพัสดุกดกริ่งเรียกและสิ่งที่พระเอกพบก็คือ ...

(กล่องใส่ตู้เ็ย็นมาอีกแล้วเหรอเนี่ย ... หรือว่าข้างในจะเป็น ... )

(คราวนี้ข้างในกลับเป็นตู้เย็นจริงๆด้วย - เฮ้ยจะจบกันแบบนี้จริงๆเรอะ )

....

...

..

.

(ฉากจบต่อ) - แต่กลายเป็นว่าที่พระเอกประทับตรารับตู้เย็นไปนั้น จริงๆแล้วเป็นการประทับตรา เพื่อยืนยันความเป็นเจ้านายของซิลฟ่า ที่ปลอมตัวเป็นคนส่งของนั่นเอง หลังจากที่ซิลฟ่าสะสมตราประทับได้ครบ เธอก็ไปขอให้ศูนย์วิจัยยกเลิก "การลงทะเบียนให้พระเอกเป็นเจ้านาย" ในอดีตทิ้งไป โดยในคราวนี้เธอได้ตัดสินใจให้พระเอกเป็นเจ้านายด้วยความตั้งใจของตัวเธอเอง ... Happy End

(โถ่ สุดท้ายก็ล้อกันเล่นนี่เอง - ตู้เย็นนี่ก็คือของอวยพรที่ทางศูนย์วิจัยแถมมาให้ด้วยนั่นแหละ อิๆ)

บ่นๆ + วิเคราะห์นิดหน่อย

- แน่นอน เรื่องนี้ก็สะท้อนให้เห็นถึง สภาพในอนาคตที่หุ่นยนต์นั้นมี "ความเป็นมนุษย์" ขึ้นมานั่นเอง พอเห็นแบบนี้แล้วก็เริ่มสงสัยในใจว่า เราจะพยายามวิจัยสร้างหุ่นยนต์เหมือนมนุษย์ที่มีจิตใจ มีสติปัญญาขึ้นมาทำไม เพราะต่อให้มีได้สำเร็จจริงๆ หุ่นพวกนั้นก็อาจจะทุกข์ใจด้วยปัญหาแบบในเรื่องนี้ก็เป็นได้ (ไม่นับเรื่องปัญหาความมีอคติของคนเราด้วยซ้ำ) <- สำหรับข้าพเจ้าน่ะเหรอ ต่อให้มีใครมาประกาศว่าหลงรักรถยนต์คันโปรด จนอยากแต่งงานด้วย ข้าพเจ้าก็คงจะไม่ไปว่า หรือไปดูถูกเขาหรอก อิๆ เชิญตามสบาย

- เริ่มรู้สึกว่าใช้คำศัพท์ "ซึนเดเร" บ่อยเกินไปแล้วแฮะ สงสัยคงต้องพยายามคุมตัวเอง ไม่ให้ใช้คำนี้พร่ำเพรื่อโดยไม่จำเป็นซะที เหอๆ