Limitless Frontier of Imagination

โอ้สกันตามเดิม! แฮ่มๆ สำหรับในครั้งนี้ข้าพเจ้าก็ขอมาพูดถึงอนิเมชื่อดัง Honey and Clover ที่หลายต่อหลายคนพูดถึงมาตั้งนานแล้ว (แถมมีแต่เสียงชมอีกต่างหาก) แต่ข้าพเจ้าก็ดันไม่ยอมหยิบมาดูซักที (สงสัยเพราะตอนนั้นเห็นว่าไม่มีหุ่นยนต์ในเรื่อง แถมลายเส้นก็ดูแปลกๆซะอีก... <= เฮ้อ เกือบพลาดของดีเพราะเหตุผลโง่ๆแบบนี้ซะแล้วซิ ) จนอาทิตย์ก่อนเกิดบ้าจี้ซื้อการ์ตูนเล่มหนึ่งมาอ่านแล้วเกิดชอบขึ้นมา ก็เลยไปหาแบบอนิเมมาดูรวดเดียวจบ (ภาคแรก 24 ตอน + ตอนพิเศษ + ภาคสอง 12 ตอน = แทบจะไม่ต้องนอนไปสามวัน ^^;) เอาว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว ข้าพเจ้าก็ขอมาพูดถึงความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องนี้และตัวละครภายในเรื่องนิดหน่อยละกัน (ไม่พูดแล้วมันอัดอั้นตันใจยังไงไม่รู้)

เนื้อเรื่องอย่างย่อๆ (เพราะคิดว่าคนส่วนใหญ่คงดูไปหมดแล้วมั้ง เหอๆ) - ก็เกี่ยวกับความรักและชีวิตของเหล่านักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะในโตเกียว + ผู้คนรอบข้างคนอื่นๆด้วยนิดหน่อย ซึ่งถึงแม้ถ้าดูเผินๆมันก็จะประมาณ คนนู้นรักคนนี้ คนนี้ดันรักคนอื่น ไม่ก็ไปชอบคนเดียวกัน บลาๆ ก็ตามเหอะ การเล่าเรื่องที่ทำได้อย่างยอดเยี่ยมผสมกับภาพและเพลงประกอบที่ทำได้อย่างลงตัว ก็สามารถทำให้ข้าพเจ้ารู้สึก "เชื่อ" ได้เลยว่า .... "นี่แหละ คือเหล่าผู้คนที่กำลังมีความรัก" .... (ไม่ใช่แค่วาดหน้าแดง บึ้งๆงอนๆ ขำๆ แจกแฟนเซอร์วิสเยอะๆ เหมือนเรื่องอื่นๆที่ข้าพเจ้าเคยได้สัมผัสมา) 

ความรู้สึกส่วนตัวเกี่ยวกับตัวละครแต่ละตัว (คำเตือน! ถึงจะบ่นๆไปเรื่อย แต่ก็อาจจะสปอยล์ได้นะ) -อ้อ เรียงตามความชอบของข้าพเจ้าด้วยนา อิๆ

ฮากุมิจัง (ภูตแคระประจำเรื่อง) - ย้ากกกก น่าร้าากกกก เหลือเกิน ฮือๆ (ทั้งๆที่ข้าพเจ้าเถียงหัวชนฝาได้เลยว่า ไม่ได้สังกัดอยู่สาย L ! นา) แต่แน่นอนสิ่งที่ข้าพเจ้าชอบไม่ใช่แค่ลักษณะภายนอกเท่านั้น (แต่แค่นั้นก็ชอบมากแล้วแหละ น่ารักน่าอุ้มจริงจริ้ง >_<; ) ความมุ่งมั่นในการแสดงออกผ่านทางการสร้างสรรค์ผลงานของเธอก็น่าประทับใจ แถมบางครั้งยังทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า จริงๆแล้วเธออาจจะมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่เราๆคิดด้วยซ้ำ ... ถึงจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นก็ตาม แต่ยังไงก็สู้เขานะ ฮากุจัง  T-T

ยามาดะ (สาวแกร่ง[จริงรึ?]ประจำเรื่อง) - ฮือๆ มีความรักข้างเดียวแบบน้องเขาเนี่ย มันช่างน่าสงสารจริงจริ้ง T-T ถึงแม้จะยังงงๆว่าทำไมคุณเธอถึงได้ชอบเจ้านั่นซะขนาดนั้นก็เหอะ แต่ยอมรับเลยว่าระหว่างดูเนี่ย นั่งลุ้นให้น้องเขาสมหวังใจจะขาด (เพราะชอบมีแววให้ลุ้นเป็นระยะๆ T-T) เฮ้อ เศร้า .... "การแค่ขอให้คนที่เรารักสุดหัวใจ รักเรากลับนั้น ... มันมากเกินไปใช่มั้ย?"

ริกะซัง (สโนว์ควีนผู้แสนรันทดประจำเรื่อง) - ฮือๆ รายนี้ก็ไม่แคล้วมีอดีตที่น่าเศร้าสุดๆ ถึงแม้เจ้าตัวจะพยายามฝ่าฟันทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ด้วยตัวเอง แต่เห็นแบบนั้นเข้า ใครไม่อยากเข้าไปช่วยก็บ้าแล้ววุ้ย เอาว่าต้องขอสารภาพเลยว่า ตอนแรกข้าพเจ้าคิดว่าคุณเธอจะฆ่าตัวตายตอนจบซะอีก แต่เอาว่าก็ดีแล้วแหละ ที่ในที่สุดเธอก็ยอมเปิดใจรับความหวังดีจากคนอื่นจนได้ เฮ้อ

อาจารย์ฮานาโมโตะ (อาจารย์ประจำเรื่อง ...) - พี่ช่างแมนเสียนี่จริงๆ นี่แหละคือสิ่งที่ข้าพเจ้าเชื่อว่าคนมีความรักควรทำ... ก็คืออยากให้คนๆนั้นมีความสุข และคอยอยู่เคียงข้างเสมอๆ Ps. บางคนอาจจะบอกว่าเป็นตัวละครนอกสายตา (คิดถึงเรื่อง slow step ยังไงไม่รู้ แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียว) แต่ข้าพเจ้าคิดว่าจบแบบที่จบเนี่ยดีที่สุดแล้วแหละ ^^; 

มายามะ (สตอร์กเกอร์[?] ประจำเรื่อง) - ยกนิ้วให้เอ็งเลย ยังดีนะที่สาวเจ้าเขาเข้าใจเจตนาของแกเนี่ย (ถึงจะมีเจตนาดีก็เหอะ ทำแบบนั้นก็เฉียดๆโดนฟ้องร้องได้นา ... ไม่ก็โดนรังเกียจแหงๆ ^^;) แต่เอาว่าเป็นคนเอาการเอางาน ใส่ใจคนที่เขารัก (และคนที่เขาไม่รักด้วยแหละ) แถมมีการกำหนดเป้าหมายในชีวิตเป็นอย่างดีด้วย ... ตอนแรกอยากจะกระโดดถีบมันจริงๆ เพราะดันไปหักอกน้องยามาดะแบบโหดร้ายทารุณ ...แต่คิดไปคิดมา เขาก็ทำถูกแล้วแหละ .... (+1 เพราะมันไม่เก็บน้องยามาดะไว้เป็นตัวเผื่อเลือกด้วยซ้ำ ทั้งๆที่จะทำก็ทำได้ง่ายๆ ทำไปแล้วชีวิตก็มีความสุข แถมระหว่างนั้นน้องยามาดะเขาก็คงจะมีความสุขด้วยอีกต่างหาก <= แต่ขืนทำไปท้ายที่สุด น้องเขาคงไม่แคล้วเศร้าสุดๆ) .... อ้อ เหนื่อยหน่อยนะที่ต้องรับบทตัวละครที่เป็นผู้เป็นคน คอยรับมุกเพื่อนๆเนี่ย ^^;

โนมิยะ ("เหมือนจะเป็น" เสือผู้หญิงประจำเรื่อง) - อืมมมมมม ต้องยอมรับว่างงๆนิดหน่อย ทำไมจู่ๆถึงไปสนใจน้องยามาดะได้ง่ายๆแบบนั้น แต่เอาว่าได้ใจไปเหมือนกัน เพราะการที่ต้องฟังคนที่ตนหลงรักบอกว่าชอบคนอื่น แถมยังร้องไห้เพราะคนๆนั้นอยู่บ่อยๆเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนา สวยยังไงก็ไม่ผ่านละมั้งถ้าเป็นแบบนั้นอะ ... ไม่รักจริงทำไม่ได้หรอก (เลยฟันธงได้เลยว่าไม่ทำเล่นๆชัวร์) 

ทาเคโมโตะคุง (คนธรรมดาประจำเรื่อง) - พูดตามตรงว่าข้าพเจ้าชอบตัวละครนี้พอสมควรเลยนะ เพราะเขาได้สะท้อนถึงชีวิตคนธรรมดา+ปัญหาที่น่ากลุ้มในโลกแห่งความจริง ถึงแม้มันจะไร้สีสรรหรือน่าเบื่อไปบ้าง แต่ก็เป็นตัวละครที่สมจริงใช้ได้เลย <= แอบเซ็งนิดหน่อย ไอ้เราก็นึกว่ามันจะมีบทเท่ห์ๆเพิ่มขึ้นในซีซั่นสอง หลังจากที่มันได้ผ่านอะไรมาตั้งเยอะ + แถมไอ้ที่ทำไปตอนท้ายภาคหนึ่งด้วย ... สุดท้ายสรุปว่ามันเป็นแค่ตัวเล่าเรื่อง แต่ไม่ใช่ "พระเอก" ใช่มั้ยเนี่ย!

โมริตะ (คนบ้าประจำเรื่อง) - สำหรับตัวละครตัวนี้ ความเห็นของข้าพเจ้าคงจะแตกต่างกับของคนอื่นๆแหง ... เพราะข้าพเจ้าเกลียดตัวละครนี้ ไร้ความรับผิดชอบ ทำอะไรไม่สนใจคนอื่น อยากทำอะไรก็ทำ กะอีแค่อยู่ข้างๆคนที่รักก็ไม่ยอมทำซะอีก! (แถมเหตุผลก็ร่อนๆไปมาก็ยังไม่ดีซะอีก รู้ว่ามีประเด็นแต่ก็นะ เฮ้อออออ) เอาว่าคนที่รักคนแบบนี้ หรือคนที่่ตัวละครแบบนี้ไปหลงรัก อาจจะน่าสงสารนิดหน่อยก็ได้มั้ง T-T

บ่นๆ เสนอๆ การจับคู่ใหม่ และที่จับไปแล้วตามใจฉัน (เหมือนเดิม มีสปอยล์ปนๆอยู่ด้วยนะ ถึงจะบ่นๆไร้สาระก็เหอะ)

ฮากุ & โมริตะ - คัดค้านอย่างยิ่ง! ไอ้คนบ้าๆอย่างโมริตะที่ชอบทำอะไรตามใจฉัน อยากมาก็มา อยากไปก็ไป มันดีตรงไหนเนี่ย ถึงแม้จะพรสวรรค์ + คู่นี้คงสร้างอะไรอลังการณ์ได้แหงๆก็เหอะ

ฮากุ & ทาเคโมโตะ - อืมมมม ก็โอเคนะ แต่ติดที่ว่าในเรื่องของการทุ่มเท ฐานะความเป็นอยู่แล้ว ยังไงๆก็สู้ ฮากุ & อาจารย์ฮานาโมโตะ ไม่ได้

ฮากุ & อาจารย์ฮานาโมโตะ - ดีที่สุดแล้วแหละ อยู่กับคนที่เรารู้สึกสบายใจเวลาอยู่ใกล้ๆ แถมอีกฝ่ายก็พร้อมทุ่มเททั้งชีวิตให้อีก น่ายินดี น่ายินดี

ริกะซัง & อาจารย์ฮานาโมโตะ - .... ตอนแรกก็นึกว่าเป็นไปได้ ถึงจะเป็นอารมณ์รักสามเส้าธรรมดาๆ แต่ก็นะอยู่ด้วยกันก็มีแต่จะไปตอกย้ำถึงอดีตที่น่าเศร้านี่เนอะ เจ้าอาจารย์ฮานาโมโตะก็เหมือนจะให้เพื่อนมีความสุขที่สุดเป็นสำคัญอยู่แล้วด้วย (ขอพูดอีกที พี่มันแมนดีจริงๆ เฮ้อ)

ริกะซัง & มายามะ - เอาเหอะ เห็นแก่ความตั้งใจของเจ้ามายามะ อย่างน้อยริกะซังเขาก็เปิดใจให้แกบ้างแล้วอะนะ .... แต่ก็ยังรู้สึกว่ายังเปิดใจไม่มากอยู่ดีอะ ... อนาคตคงจะมีเรื่องให้กลุ้มให้เศร้ากันอีกเพียบแหงๆ

ยามาดะ & มายามะ - อ้าก อยากเชียร์ให้คู่ข้างบนมันไม่สำเร็จใจจะขาด (อารมณ์ประมาณว่าสุดท้ายคุณริกะก็ยังคิดถึงแต่คนๆนั้นอยู่เต็มหัวใจ อะไรแบบนั้น) เฮ้อ เศร้าวุ้ย น้องยามาดะเขารักซะขนาดนั้น แถมเจ้ามายามะก็ไม่ได้เกลียดซะด้วยดิ ตอนดูๆเนี่ย ไอ้เราก็นึกว่ามีโอกาสตั้ง 65% แนะ

ยามาดะ & โนมิยะ - อืม... ก็อย่างที่บอกไปแล้ว เจ้าโนมิยะเนี่ย ถ้าไม่รักจริงก็คงไม่ทำแบบนั้นหรอกมั้ง ทำไปเล่นๆแล้วจะสนุกตรงไหน (นี่มันไม่เหมือนกับการรอเสียบคนอกหักนา) เอาว่าถึงจะเหมือนเป็นตัวละครเติมเต็มให้น้องเขาได้ยิ้มบ้างก็เหอะ (อยากให้มีไคลแมกซ์นิดๆวุ้ย สำหรับคู่นี้) สรุปคือโชคดีไปว่าถึงแม้เจ้าโนมิยะเหมือนจะเชี่ยวจัด แต่ก็ไม่คิดจะเอาเปรียบน้องเขาแต่อย่างใด เฮ้อ โล่งอก

 ... สำหรับคราวนี้ก็ขอบ่นๆแค่นี้ละกันนะ เห็นข้าพเจ้าบ่นๆได้ขนาดนี้ก็คงเป็นเหตุผลได้นิดหน่อยละมั้ง สำหรับการจะหยิบเอา อนิเมเรื่องนี้มาดูซักครั้งในชีวิตอะ