Limitless Frontier of Imagination

โอ้สกันต่อ! ไหนๆก็เคยพูดถึงเรื่องนี้เล่มหนึ่งไปแล้ว ที่นี่ ก็ขอพูดถึงเล่มสองด้วยเลยละกันนะ สำหรับคนที่เพิ่งรู้จักข้าพเจ้าก็ขอบอกไว้สั้นๆกันคนเข้าใจผิดเพราะจั่วหัวบ้าๆของข้าพเจ้าว่า ซีรียส์ DDD นี่จะพูดถึงเหล่าผู้ถูกผีสิง แต่นิยามของผู้ถูกผีสิงนั้นจะผิดไปจากที่พวกเรานึกๆกัน อืมมมม เอาง่ายๆก็เหมือนคนป่วยทางจิตจนส่งผลกระทบกับร่างกายจริงๆจนกลายเป็นอะไรที่แตกต่างไปจากมนุษย์ธรรมดาอย่างเราๆนั่นแหละ (อืมมมม นึกภาพ X-men แบบเสื่อมๆ หลอนๆ ก็ได้) ซึ่งแน่นอนว่าสำหรับข้าพเจ้าที่เป็นแฟนผลงานของ Nasu Kinoko ก็ย่อมไม่พลาดที่จะซื้อมาดองเก็บไว้ (เฮ้ย!) พอตอนนี้เพิ่งอ่านจบก็ขอเอามาตะโกนบ่นๆไร้สาระ นิดหน่อยละกัน

.... ทุกครั้งที่อ่านผลงานของคนเขียนคนนี้ทีไร รู้สึกว่าการใช้ตัวคันจิของคนญี่ปุ่นเนี่ย มันทำให้สามารถอธิบายเนื้อเรื่องได้ลึกซึ้งขึ้นยังไงไม่รู้ เหมือนถ้าภาษาอังกฤษ ภาษาไทยเป็นภาษา 2D ภาษาญี่ปุ่นก็ 3D นั่นแหละ บางครั้ง ความหมายคล้ายกัน แต่คันจิต่างกันก็ทำให้อารมณ์ต่างกันแล้ว (แน่นอนว่าอ่านยากกว่าไลท์โนเวลเอาฮาทั่วไปนิดหน่อย) เหอๆ ไม่รู้ว่าบ้าไปเองรึเปล่า แต่ก็ขอพูดไว้ตรงนี้ละกัน

(นี่แหละจ้า หน้าปกของนิยายเล่มนี้ พี่แดงแรงสามเท่า เฮ้ยยย ไม่ช่ายยยย )

ทีนี้ก็ขอบ่นๆทิ้งไว้ในบล็อกเลยละกัน ใครอ่านไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องแปลกใจนะ เพราะอันนี้ข้าพเจ้าขอเขียนเอามันส์สะใจโก๋ไว้ก่อน

- เล่มนี้มันนิยายเบสบอลจากนรกรึไงเนี่ย!!! อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับเบสบอลซะละเอียดยิบ แถมกินที่ไปตั้ง 70% ของเล่มเลยมั้งตอน S. vs S. เนี่ย ไอ้การดวลเบสบอลแบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างจอมขว้างกับจอมหวดหรือ SVS ก็น่าสนอยู่แล้ว พอบวกกับ การเข้าร่วมของพิชเชอร์ลึกลับที่สามารถขว้างลูกหักมุมได้สองครั้ง แถมใครหวดลมครบสามครั้งก็มีสิทธิ์โดนบอลเหนือมนุษย์ความเร็ว 140 กิโล/ชั่วโมงทะลวงกระโหลกอีก เอาว่าเป็นผลงานเกี่ยวกับเบสบอลที่ เลือดเดือด (ในหลายๆความหมาย) - สยองขวัญ - สุดมันส์ที่สุดเท่าที่ข้าพเจ้าเคยอ่านมาเลยนะเนี่ย อะนะ จะไม่ลุ้นได้ไงละ พี่แกเล่นหวดไม่โดนม่องสถานเดียวเนี่ย

- ความเศร้าบัดซบของคนที่มีชะตากรรมน่าสงสารจนก่อกำเนิดมือขว้างที่ปาบอลด้วยความอาฆาตแค้นก็น่าประทับใจ แน่ละ ถ้าพี่แกเล่นคิดว่าถ้าถูกตีได้ก็ตัวเองก็ต้องตาย คนตีทุกคนมันก็ไม่ต่างจากคนที่จะเข้ามาทำร้ายตัวเองชัดๆ

- พี่แดง FomalHaut ของเราก็ขี้เล่นกว่าที่คิดแฮะ แต่ยังไงๆก็เทพเหนือมนุษย์จริงๆ พอรู้ว่าพี่แกคิดล่วงหน้าถึงความเป็นไปได้ที่จะถูกฆ่าอยู่ตลอดแต่ก็ยังใช้ชีวิตชิวๆได้เนี่ย ต้องยอมรับจริงๆ ไม่ใช่ตายไม่ได้ แต่ถึงถูก(พยายาม)ฆ่าก็ไม่ตายซินะ... ก็ฆ่าพี่แกไม่ได้นิ <= ดีใจด้วยนะที่ได้ชื่อเท่ห์ (เฉิ่ม) สมใจซะที แต่ต้องไปหัดพูดเปิดตัวใหม่ซะก่อนล่ะ

- ความสามารถของน้องสาวพระเอกก็ถูกเปิดเผยแล้ว .... โกงโครต!!!! .... ปรกติน้องเขาก็บ้าพลังอยู่แล้วนะ (ถ้าโดนคุณน้องต่อยเข้า สงสัยศพคงกระจุยกระจายไปเลยมั้งเนี่ย ) แต่ดันมีความสามารถที่จะได้ภูมิต้านทานต่อการโจมตีรูปแบบต่างๆทุกครั้งที่ตาย (แน่นอน ฆ่าไปเดี๋ยวน้องเขาก็ฟื้นได้เองอีก) งานนี้อมตะของแท้ จะใช้สายพลังจิต ภาพหลอนก็ไม่เวิร์ค แถมจะถูกสะท้อนกลับด้วยซ้ำ ปล่อยไว้แบบนี้รับรองน้องเขาได้เทพขึ้นเรื่อยๆ แถมไอ้สถาบันวิจัยก็ดันไปทดสอบปรากฎการณ์ต่างๆนาๆที่น่าจะฆ่าคุณน้องได้ กว่าจะรู้ตัวก็แทบไม่เหลือวิธีฆ่าเหลืออีกต่างหาก แน่นอนพูดถึงนิสัยก็โหดไร้ปราณี คุณน้องเก็บแต้มเพียบเลยเล่มนี้ (ถึงจะจริงบ้าง ไม่จริงบ้าง เพราะเป็นสิ่งที่พระเอกเห็นในฝันก็เหอะ) ....จุดอ่อนนะเหรอ ....เป็นน้องติดพี่ละมั้ง (น่าสงสารพระเอกจริงๆวุ้ย) อ้อ ถ้าใครอยากเอาไปจินตนาการว่าน้องเขาเก่งสุดในโลกของ Nasu รึเปล่าก็ทำได้ตามสบายเลยนะ เท่าที่คิดได้ตอนนี้คือต้องจัดการด้วยเนตรมารสังหารของเจ้าชิกิท่าเดียวแล้วละมั้ง เฮ้อ ความสามารถคุณน้องเขาขี้โม้จริงๆ

(แถมด้วยรูปแบบร่างของมาโต้ซัง คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา อ่านแล้วประทับใจความเป็นมืออาชีพของพี่สาวคนนี้จริงๆ ไม่ต้องอาศัยพลังเหนือมนุษย์อะไรให้วุ่นวาย แค่ตัดสินใจให้ถี่ถ้วน มองสถานการณ์ให้ขาด บู้แหลกไร้ปราณีก็เทพแล้วจ้า เหอๆ <= ขอยกตำแหน่งคนธรรมด้าธรรมดาสุดแกร่งแห่งโลกของ Nasu ให้ละกัน เวทย์มนต์อะไรพวกนั้นก็ใช้ไม่ได้ คนธรรมดา 100% จ้า )

 ... สำหรับคราวนี้ก็บ่นๆแค่นี้แหละ ชอบจริงๆเลยวุ้ย นิยาย มืดๆ โหดๆ มันส์ๆ อะไรแบบนี้เนี่ย อิๆ <= อ้อ แฝงอารมณ์ขำนิดๆด้วยนะ ขำกับชีวิตสุดซวยของพระเอกนั่นแหละ (ไม่เหมือนพวกโคนันหรือคินดะนะ เพราะของพระเอกนี่โดนเข้ากับตัวประจำ เหอๆ)