Limitless Frontier of Imagination

โอ้สหลังจากที่หายหัวไปนานอีกตามเคย! ... แหะๆ สำหรับเหตุผลที่หายไปหลักๆก็คือ เพราะข้าพเจ้าเอาเวลาไปอ่านของที่ดองสุมๆกันไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้อ่ะนะ (ซื้อมาแล้วไม่อ่านซะทีเนี่ย ดูแล้วมันหดหู่ยังไงก็ไม่รู้ <= ตอนต่อกันพลาก็เหมือนกัน ) แต่สำหรับในครั้งนี้ ข้าพเจ้าขอลัดคิวพูดถึงเกมส์เทพเกมส์นึงที่เพิ่งเล่นจบไปหมาดๆ โดยข้าพเจ้าจบรอบแรกไปด้วยเวลาทั้งหมด 15 ชั่วโมงด้วยกัน (เล่นช้าไปนิดเพราะมัวแต่นั่งอ่านเนื้อเรื่องกับจัดคอมโบนี่แหละ) ไหนๆก็ไหนๆแล้วก็ขอพูดถึงตัวเกมส์และเนื้อเรื่องนิดหน่อยละกัน

เนื้อเรื่องของเกมส์ภาคนี้แบบคร่าวๆ (เฉพาะที่จบไปรอบแรกในส่วนเนื้อเรื่องของเรน) **Spoiler Warning!!!

ตัวเกมส์จะพูดถึงทหารรับจ้างพระเอกของเรื่อง Kadokura Kou ที่ได้สูญเสียความทรงจำหลังจากที่โดน Logic Bomb ในขณะที่กำลังปฏิบัติภารกิจท่ามกลางไฟของสงครามในโลกไซเบอร์ โชคดีที่เจ้าพระเอกของเราได้ลูกน้องคนสนิท Kirishima Rain เข้ามาช่วยไว้ได้พอดี (ยังดีที่ร่างกายยังพอจำวิธีสู้ในโลกเสมือนได้อยู่)

(ร่างซูมิแกรมของพระเอกและเรน <= อืมมม พูดง่ายๆก็คงเหมือนร่างหุ่นรบในสงครามโลกไซเบอร์ละกัน)

โดยหลังจากที่ไปหาหมอเถื่อน Noi (ที่ภายนอกโลลิมากๆขอบอก) ก็พบว่าโชคยังดีที่ส่วนเซฟตี้ของชิปสมองได้ช่วยพระเอกเอาไว้ (ไม่งั้นก็ม่องไปแล้ว) ตัวเองได้รับการรักษาด้วยนาโนแมชชีนที่จะเข้าไปซ่อมแซมในส่วนของชิปสมองให้ แต่ความทรงจำที่กลับมาในตอนแรกก็เป็นส่วนที่เกี่ยวกับชีวิตในสมัยที่พระเอกเป็นนักเรียนแค่นั้น (ความทรงจำหลังจากนั้นจะค่อยๆกลับมาตอนเราเล่นเนื้อเรื่องไปแต่ละบท) ซึ่งได้นำไปสู่ปัญหาที่ว่าตัวเอกนั้นไม่รู้เหตุผลว่าทำไมตนเองถึงได้ผันตัวเองมาเป็นทหารของสงครามในโลกเสมือน ตนเองนั้นกำลังไล่ตามอะไรอยู่ แถมยังเจอคนจ้องทำร้ายอีก!

(รูปของตัวเอกและนางเอกในรอบนี้ ลูกน้องคนสนิทเรน <= เห็นพระเอกหน้าเด็กแบบนี้ แต่อายุเท่ากันนา )

(ถ้าไม่ได้เรนช่วยไว้ละก็ พระเอกตายไปหลายรอบแล้วมั้งทั้งในโลกไซเบอร์และโลกแห่งความจริง ) 

ต่อมาพระเอกก็ได้รับรู้ถึงเหตุผลที่ชีวิตของตนเองจากเคยเป็นแค่นักเรียนที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขท่ามกลางเพื่อนๆภายใต้ท้องฟ้าสีคราม จนกลายมาเป็นทหารรับจ้างในโลกไซเบอร์ก็เพราะได้เกิดเหตุการณ์ "วันคริสต์มาสสีเทา" ที่เกิดจากการรั่วไหลอย่างไม่ทราบเหตุผลของนาโนแมชชีน Assembler จากสถาบันวิจัย จนทำให้ทางเบื้องบนตัดสินใจใช้ดาวเทียมเลเซอร์ทางการทหารเผาทุกอย่างในเมืองไม่ว่าจะเป็นนาโนแมชชีนหรือเหล่าผู้คนให้หมดสิ้น ในวันนั้นพระเอกได้สูญเสียทุกอย่างไปรวมถึงคนที่เขารักด้วย....

แต่ปัญหายังไม่จบแค่นั้น เพราะกลายเป็นว่าก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำ พระเอกได้รับรู้ถึงความพยายามในการพัฒนาเจ้านาโนแมชชีน Assembler อีกครั้งในขณะที่กำลังไล่ตามองค์กรซึ่งอยู่เบื้องหลังสถาบันวิจัยนาโนแมชชีนดังกล่าว พระเอกและลูกน้องคนสนิทเรนจึงต้องค่อยๆสืบไล่ตามเบาะแสไปทีละอย่างตั้งแต่พ่อค้าข้อมูลเถื่อนที่ถูกฆ่าปิดปาก มาเฟียใต้ดินทีขาย NPC ผิดกฏหมาย จนไปถึงผู้บริหารเมืองระดับสูง และหัวหน้าลัทธิ Dominion ซึ่งเชื่อว่า AI คือพระเจ้าที่แท้จริงและโลกแห่งความจริงที่เรากำลังเผชิญอยู่เป็นแค่ภาพลวงตา

.....สิ่งที่น่าสะเทือนใจที่สุดก็คือความทรงจำที่เกี่ยวกับการตายของคนรักของพระเอก (Minatsuki Sora) ***ระวังแหวะได้*** ที่กลายเป็นว่าพระเอกได้คุยกับเธอในขณะที่นาโนแมชชีนกำลังรั่วไหลออกไปพอดี!!! พระเอกเลยได้เห็นคนรักของตนค่อยๆเปลี่ยนสภาพเหมือนถูกหลอมละลายกลายเป็นก้อนเนื้อแปลกประหลาด อวัยวะต่างๆได้งอกและละลายปนเปไปกับสิ่งรอบข้าง แต่ที่แย่ที่สุดคือเธอคนนั้นกลับยังไม่ตายอีกด้วย!!!! (โอ้ พระเจ้าจอร์จ มันอธิบายได้แหวะมากเลยขอยกๆมาแค่นี้ละกัน )

ในที่สุดพระเอกก็ได้รู้ถึงอดีตของเรน ... เธอนั้นได้เคยถูกพระเอกช่วยไว้จากเจ้า Gilberto (ตัวแสบประจำเรื่อง)และลูกน้อง ที่เป็นพวกต่อต้าน AI และเป็น Designer Children (คนที่ตอนเกิดมานั้นได้ถูกคัดเลือก DNA ให้ดีกว่าคนทั่วไป) โดยหลังจากนั้นตัวเธอก็แอบมองพระเอกอยู่ห่างๆ ดีที่ได้โซระ (คนรักของพระเอก) รับปากเป็นแม่สื่อให้ (แต่ก็จบเห่ไม่เป็นท่าทุกที) <=จริงๆ จะมองว่าการที่โซระพยายามเป็นแม่สื่อให้เรน กลับทำให้พระเอกกับตัวโซระเองสนิทกันมากขึ้นก็ได้นะเนี่ย เฮ้อ

สิ่งที่ผลักดันให้เรนปกป้องพระเอกแบบเอาชีวิตเข้าแลกมาโดยตลอดนั้นก็เพราะจริงๆแล้วเธอเป็นเหตุผลที่โซระไปยังสถาบันวิจัยนาโนแมชชีนในวันคริสต์มาสสีเทา เนื่องจากโซระตั้งใจจะไปช่วยพูดโน้มน้ามใจพ่อของเรนให้ยอมให้เธอย้ายโรงเรียนมาอยู่โรงเรียนเดียวกับพระเอกนั่นเอง ... เนื่องจากเหตุผลดังกล่าวเรนจึงได้ตัดสินใจว่าจะอยู่เคียงข้างและปกป้องพระเอกในฐานะลูกน้องเพียงแค่นั้นตลอดไป.... (ที่จี้ดสุดๆก็คือในสมัยนักเรียนพระเอกได้คุยกับคุณเธอไม่กี่ครั้งเอง ไอ้พระเอกนี่ก็ดันไม่เข้าใจว่าคนที่เธอบอกว่าชอบจริงๆแล้วหมายถึงตัวเอง แถมยังลงท้ายยกของขวัญที่ได้รับจากเรนไปให้โซระอีก เอ้า )

(เรนเป็นห่วงพระเอกอยู่เสมอ ถึงแม้ในตอนท้ายของเรื่องตัวเธอจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากกระสุนลูกหลงในขณะที่เกิดความชุลมุนกันขึ้น เธอก็ยัง Dive เข้าไปในโลกไซเบอร์ตามไปช่วยพระเอกจนได้)

ในตอนท้ายพระเอกและเรนก็ได้ช่วยกันหยุดยั้งแผนการแพร่กระจายนาโนแมชชีน Assembler ได้เป็นผลสำเร็จ โดยได้เจาะระบบเข้าไปสั่งให้เตานิวเคลียร์ภายในที่กบดานของลัทธิ Dominion ให้ระเบิดขึ้น และยัง Mind Hack เข้าไปยังสมองของเจ้า Gilberto ตัวแสบที่มีกุญแจสำหรับการสั่งให้เหล่านาโนแมชชีนทำงานอีกด้วย

(ในตอนท้ายหลังจากที่เรื่องราวทั้งหมดจบลง ตัวเอกก็ได้เลิกเป็นทหารรับจ้างและออกเดินทางไปกับอดีตลูกน้องเรน [มีคุณหมอโลลิเป็นคนขับรถให้อีกแหนะ!] ที่กำลังจะเดินทางไปยังที่ๆมีท้องฟ้าสีครามและทะเลอันแสนสวยนั่นเอง <= ใครอย่ามาคิดแหยมกับคู่นี้เด็ดขาดไม่งั้นโดนแฮ้คสมองกลับแน่ๆ เหอๆ) .... Fin

ชมเชยระบบของเกมส์นี้นิดๆหน่อยๆ - ภาคนี้คนสร้างได้ใส่รายละเอียดเข้าไปในส่วนของการเล่นอย่างมากมาย ทั้งๆที่ใช้แค่ปุ่มทิศทาง ปุ่มอาวุธสามปุ่ม และปุ่มแดชปุ่มเดียวแค่นั้น โดยการเลือกใช้อาวุธจะขึ้นกับตำแหน่งของผู้เล่นกับเป้าหมายและการสั่งการอื่นๆเช่นตอนเคลื่อนที่, ตอนแดช เป็นต้น ในส่วนของการทำคอมโบก็มีการกำหนดแถบความร้อนขึ้น (ถ้าเต็มแล้วก็จะ overheat ทำให้สั่งโจมตีต่อไม่ได้) และยังมีลูกเล่นกับบางอาวุธที่การโจมตีจะเพิ่มขึ้นโดยตามการกดปุ่มค้าง, แถบความร้อน, การกดแคนเซิลคอมโบ อีกต่างหาก อาวุธต่างๆก็มีให้เลือกเพียบ รับรอบว่าเปิดโอกาสให้ผู้เล่นคิดคอมโบตามความชอบได้เต็มที่เลย  

ระบบ Plug-in ในภาคนี้ก็มีรายละเอียดเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ทั้งการใส่เพื่อดูข้อมูลต่างๆเพิ่มเติมหรือใส่เพื่อเพิ่มความสามารถของตัวผู้เล่นในขณะต่อสู้ก็ได้

บ่นๆ ชมๆ ตามเคยอีกนิดหน่อยละกัน

- อืมมมม สำหรับในรอบแรก (โดยเฉพาะช่วงแรกๆหลังจากที่จบส่วน Prolog) ส่วนตัวคิดว่ามันน่าเบื่อไปนิดนะ สงสัยเพราะไม่มีฉากให้เราได้สู้มากเท่าที่หวังไว้นั่นแหละ (เน้นแต่ส่วนอธิบายชีวิตของพระเอกในสมัยที่เป็นนักเรียน) แต่ก็ต้องเข้าใจว่าเขาต้องอธิบายในส่วนเนื้อเรื่องพื้นฐานต่างๆก่อนจะได้อินๆ รอบหลังๆคงจะมีฉากให้บู้มากกว่านี้ละมั้ง

- ลักษณะการเล่าเรื่องแบบย้อนอดีตไปพร้อมๆกับการดำเนินเรื่องในปัจจุบันก็ทำได้น่าสนใจดี (แต่รำคาญนิดหน่อยเพราะตัดไปตัดมาอยู่ได้) คนที่พระเอกรู้จักในสมัยเด็กแต่ละคนที่รอดชีวิตมาได้ก็ล้วนมีเส้นทางเดินในชีวิตที่แตกต่างกันไป

- ในส่วนเนื้อเรื่องของเรนนี่ต้องชมว่าดีมาก อ่านแล้วมีให้เก็ง ให้ลุ้นตลอดว่าเรนเป็นใครกันแน่ แล้วเกี่ยวกับพระเอกในอดีตยังไง (มาเฉลยก็นู้นท้ายเรื่อง - แถมข้าพเจ้าเก็งผิดอีก )  เรื่องความซึ้งนี่ก็ยกนิ้วให้เลย มาในแนวที่ตอนแรกดูแล้วเหมือนเนื้อเรื่องของเธอนั้นไม่น่าจะสำคัญเท่าเหล่านางเอกคนอื่นๆได้ (ก็พวกสาวๆที่พระเอกรู้จักตอนสมัยเรียนนั่นแหละ) แต่ไปๆมาๆ แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว อ่านแล้วประทับใจคู่หูคู่นี้จริงๆ เป็นห่วงกันและกันตลอด ผ่านอะไรต่อมิอะไรมาด้วยกันก็มาก (มากจริงๆ) แถมมีให้ลุ้นตลอดด้วย เฮ้ออออ ยังดีที่สุดท้ายแล้วรอดมาได้ทั้งคู่ .... ขอยกตำแหน่งสุดยอดลูกน้องให้กับน้องเรนคนนี้เลย (เหอๆ ดูปัจจุบันแล้วแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเคยเป็นคุณหนูที่ขี้อายแถมกลัวผู้ชายสุดๆเลยเนี่ย) เอาว่าถ้าไม่นับเรื่องทำอาหารนี่ ถือได้ว่าสมบูรณ์แบบทุกอย่างเลยมั้ง ทั้งเรื่องความทุ่มเท ฝีมือ แถมสวยสุดๆอีกต่างหาก

- อ้อ ถ้าจะเล่นเอาเนื้อเรื่องนี่คงต้องตั้งใจอ่านนิดนึง เพราะมีองค์ประกอบให้งงเยอะเลย ทั้งเรื่องตัวตนของโซระ, NPC คู ที่เป็นโปรแกรมจำลองแบบปัจเจกชนตามข้อมูลที่ได้จากโซระ (หน้าตาเหมือนกันเลย), ความจำอันสับสนของพระเอกที่เคยคิดว่าเรนเป็นโซระอยู่ช่วงนึงอีกต่างหาก ... เอาว่าจากเท่าที่รู้ในตอนเล่นรอบแรกนี่ ... ฟันธงไปเลยว่าโซระนั้นได้ตายไปแล้ว (กลายเป็นก้อนเนื้อแหยะๆแล้วก็ถูกเลเซอร์เผาเป็นจุญ), NPC คูก็หายไปด้วยเพราะตัวโซระตาย ที่เห็นบางครั้งบางคราวจาก NPC ก๊อปนั่นคือแค่จากโปรแกรม Agent ที่เป็นตัวเชื่อมต่อระหว่างโซระกับคูแค่นั้นเอง

- มีคำศัพท์ที่มักพบในนิยายแนวๆ Cyber Punk เยอะเหมือนกัน เช่น Black ICE (Intrusion Countermeasures Electronics) เป็นต้น นอกจากนี้ยังได้มีแนวความคิดทางด้านคอมพิวเตอร์อีกเยอะเลย เช่นแนวความคิดทางด้านการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ทั้งที่ใช้พื้นฐานจากสิ่งมีชีวิตและจากเครื่องจักรแบบที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน (นี่พูดถึงระบบ Hardware เลยนะ ไม่ใช่พวก GA อะไรพวกนั้น) แต่ตรงนี้คิดว่าถ้าเป็นสาวก Ghost in the Shell หรืออะไรแนวๆนั้นก็คงทำความเข้าใจได้ไม่ยาก (หรือจะข้ามๆไปเลยก็ได้ แต่พอดีข้าพเจ้าบ้าอะไรพวกนี้อยู่ด้วยแหละ อิๆ)

- เล่นแค่รอบแรกนี่รู้ได้เลยว่ามีประเด็นให้เล่นอีกเยอะ เพราะข้อมูลของเจ้านาโนแมชชีน Assembler ยังมีส่วนประกอบต่างๆที่เป็นปริศนาอยู่, เหตุผลที่มันรั่วไหลตั้งแต่แรกแล้วระบบเตือนภัยต่างๆไม่ทำงาน, ปรากฎการณ์ประหลาดในโลกแห่ง AI ฯลฯ <= เหอๆ เดี๋ยวไว้เล่นรอบหลังๆจบก็คงจะรู้แหละ (ถ้าอยากให้มาเล่าเนื้อเรื่องของนางเอกคนอื่นๆให้ฟังก็บอกมาได้นะ)  เพราะยังไงๆเกมส์นี้คงเล่นจนครบแหละ เผื่ออาจจะได้เจออะไรกลมๆ ดำๆ ใหญ่ๆแบบภาคก่อนๆ เหอๆ

- ย้าก หมั่นไส้พระเอกจริงๆวุ้ย ... สมัยตอนเรียนก็เนื้อหอมแถมบื้อตามมาตรฐานนั่นแหละ

- ระบบต่อสู้ในภาคนี้นี่รำคาญในส่วนของแถบความร้อนพอสมควร สู้แล้วก็ต้องพักเป็นช่วงๆ แต่ก็ทำให้ผู้เล่นต้องคิดในส่วนของการทำคอมโบให้ดีๆนั่นแหละ ลึกล้ำจริงๆวุ้ย

- เพลงประกอบในเกมส์ก็ทำได้ดีมาก (เพลง op นี่ยอดอยู่แล้วไม่ต้องไปพูดถึงหรอก) เข้ากับสถานการณ์ในเกมส์ได้เป็นอย่างดี เลยทำให้ตอนสู้มันสนุกขึ้นไปอีก

PS. .... อืมมมมมมมมมม แถมบ่นๆอะไรไร้สาระนิด .... ไปๆมาๆ ข้าพเจ้าก็ชอบเกมส์ที่แฝงไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ของคนญี่ปุ่นแบบนี้มากกว่าของทางฝรั่งอยู่ดีแหะ (แต่ก็ไม่ได้เกลียดอะไรนะ อย่าเข้าใจผิด) อาจจะเพราะความเคยชินตั้งแต่เด็กหรือเพราะแนวของเกมส์ก็ได้ แต่ยังไงข้าพเจ้าก็ชอบเกมส์ที่มีอะไรให้อ่านให้อึ้งให้ซึ้งๆ มากกว่ายิงแหลกแบบโชว์กล้ามถึกๆพร้อมคำพูดห้าวๆของเหล่าลูกผู้ชายที่เหมือนโด้บยากันมาอย่าง GOW อยู่ดี (มีใครกล้าคิด Marcus x Dominic มั้ยล่ะ ฮือๆ) ถึงแม้ตอนท้ายภาคสองที่เราได้ขี่เจ้า Brumak มันก็สะใจดีอ่ะนะ แค่อยากจะบอกว่า 3D งามๆบ้าพลังอย่างเดียวมันก็ไม่ครองใจทุกคนเสมอไปหรอก

สุดท้ายนี้ก็ขอลากันไปด้วย Op ของเกมส์นี้ที่มาพร้อมกับเพลงที่ชื่อว่า Restoration -ท้องฟ้าอันแสนเงียบสงัด- ซึ่งถูกร้องโดย KOTOKO ตามเคยละกัน