Limitless Frontier of Imagination

โอ้สกันตามเคยละกันนะ... (เริ่มกลุ้มๆนิดหน่อยว่ามีเรื่องให้เขียนเยอะแยะ แต่กลับไม่มีแรงมาเขียน ทั้งๆที่อยากจะเขียนซะนี่ เอ้า เอาเข้าไป ) สำหรับในครั้งนี้ข้าพเจ้าก็ขอมาแนะนำ นิยาย Light Novel ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดนิยายเรื่องสั้นของทางเด็นเกคิประจำปี 2009 ซึ่งมีชื่อว่า Accel World ละกันนะ

เนื้อเรื่องอย่างคร่าวๆ: เกี่ยวกับพระเอก "ฮารุยูกิ" นักเรียนม.ต้นปีหนึ่งที่อ้วนปุ้กลุ้ก เตี้ยม่อต้อ แถมยังถูกแกล้งเป็นประจำ (ขนาด Avartar ในโลกออนไลน์ยังโดนบังคับให้ใช้เป็นตัวหมูอ้วนสีชมพูอีกต่างหาก ) ไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสุดๆ (สิ่งเดียวที่เขาภูมิใจก็คือแค่ความสามารถในการเล่นเกมส์แค่นั้นเอง) โดยวันหนึ่งชีวิตของเขาก็ได้เปลี่ยนไปเมื่อเขาได้พบกับรุ่นพี่ "คุโรยูกิ ฮิเมะ" ที่ได้มอบโปรแกรม Brain Burst ที่สามารถทำให้เขามองโลกที่แท้จริงได้ในเวลาที่เชื่องช้าสุดๆผ่านโลกเสมือนที่ถูกจำลองขึ้นด้วยข้อมูลต่างๆ (ก็เหมือนเราถอดวิญญาณแล้วมีสติมองเห็นสิ่งต่างๆเคลื่อนไหวแบบช้าสุดๆอ่ะนะ) แต่แน่นอนว่าเรื่องยังไม่จบเพียงแค่นั้น เพราะกลายเป็นว่าผู้ที่มีโปรแกรม Brain Burst จะต้องเข้าร่วมการแข่งขันที่แต่ละฝ่าย (Burst Linker) จะต้องสู้กันเพื่อเก็บแต้ม (จำนวนครั้งที่จะใช้โปรแกรม Brain Burst ได้) และเพื่อเพิ่มระดับ Lv. ของตนให้สูงยิ่งขึ้น ให้อึ้งไปกว่านั้นก็คือตัวตนที่แท้จริงของรุ่นพี่ "คุโรยูกิ ฮิเมะ" ที่ยังเป็นปริศนาที่น่าแปลกใจอีกต่างหาก ชีวิตของพระเอกอ้วนๆเตี้ยๆของเราจะเปลี่ยนไปยังไง ก็ลองไปหาอ่านได้เลย (หรือจะอ่านสปอยล์จากที่ข้าพเจ้าบ่นๆไว้ต่อจากนี้ก็ได้นะ อิๆ ) 

รูปประกอบนิดหน่อย (ขอหยิบมาจาก Akibablog นะ เพราะไม่อยากแหวกหนังสือถ่ายอ่ะ )

 (การพบกันครั้งแรกของทั้งสอง พร้อมกับคำเชิญชวนที่แฝงไปด้วยปริศนา)

 (รูปขวา เพื่อนสมัยเด็กของพระเอก / รูปซ้าย ตอนที่รุ่นพี่ฮิเมะบอกคนอื่นๆว่าพระเอกบอกปัดคำสารภาพรักของเธอ!!!!)

 บ่นๆ พร้อม สปอยล์ นิดหน่อย (ไม่หน่อยล่ะ) ตามเคย

- การอธิบายโลกในยุคอนาคตที่แต่ละคนจะมีการเชื่อมต่อนิวรอลในสมองเข้ากับเครือข่ายอินเทอร์เน็ตก็ทำได้สมจริงสมจังดี มีการแบ่งเป็น Global Net, Local Net แม้กระทั่งค่านิยมแปลกๆอย่างการเชื่อมต่อโดยตรงผ่านสายส่งข้อมูลระหว่างคนสองคน ก็มักจะเป็นสิ่งที่มีแต่คู่รักเท่านั้นที่จะทำ เพราะแต่ละฝ่ายจะสามารถดูข้อมูลหรือติดตั้งโปรแกรมใดๆก็ได้อีกแหนะ เอาว่าถ้าไม่ไว้ใจกันจริงๆก็ไม่ยอมกันแน่ๆ 

- มีการใช้ศัพท์ทางด้านเน็ตเวิร์คนิดๆหน่อยๆ (ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร) อย่างมุขที่ผู้เล่นปริศนาที่คอยจะหาโอกาสท้านางเอกสู้เพราะเห็นว่าใช้ Avartar Dummy อยู่เพื่อเก็บแต้ม โดยอาศัยการเชื่อมโยงผ่านโปรแกรม Proxy ที่ติดตั้งไว้ในสมองของเพื่อนสมัยเด็กของพระเอก เพื่อที่จะได้ติดต่อเข้ามาใน Local School Net ได้นั่นเอง 

- เหตุผลที่นางเอกจำเป็นต้องใช้ Avartar Dummy (ที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้เลย) ก็เพราะเธอเคยเป็นถึงหนึ่งใน "เจ็ดราชา" Lv.9 ประจำสีดำ (พูดง่ายๆว่าเทพโครตๆ) ที่มีชื่อว่า "Black Lotus" นั่นเอง ที่เคยประกาศสู้กับเหล่าราชาคนอื่นๆ ทั้งๆที่คนอื่นประกาศสงบศึกหลังจากรู้ความจริงที่ว่า "ถึงแม้ Lv.9 จะเลื่อนไปเป็น Lv.10 ได้เพียงแค่ชนะ Lv.9 คนอื่นๆอีกห้าคน แต่ Lv.9 คนที่แพ้นั้น แทนที่จะแค่เสียแต้มบางส่วนเหมือนการต่อสู้ทั่วๆไป กลับจะต้องสูญเสียแต้มทั้งหมดและต้องถอนตัวจากเกมส์ทันที" (แต่แน่นอนว่าถ้าไม่สู้กันแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังเกมส์นี้กันซักทีล่ะ จริงมั้ย ) โดยในปัจจุบันนางเอกได้แต่ใช้ Avartar Dummy เพื่อหลบซ่อนตัวจากการตามล่าของเหล่าราชาคนอื่นๆนั่นเอง

- มีปมสามเส้า ระหว่างพระเอก - เพื่อนสาวสมัยเด็ก - เพื่อนสมัยเด็กอีกคนที่หล่อเท่ห์เก่งกีฬา แต่สุดท้ายก็เป็นเจ้าเพื่อนตัวแสบสุดหล่อ ปลิ้นปล้อน นี่แหละที่คอยท้านางเองสู้นั่นเอง (จริงๆเพื่อนสาวสมัยเด็กนั่นก็ชอบพระเอกมากกว่าแหละ แต่พระเอกดันไปบอกให้ไปคบกับอีกคนซะนั่น เฮ้ออออ ... มีแววเป็นนางรองในเล่มต่อๆไปได้)

- อ่านแล้วก็พอเข้าใจความรู้สึกของพระเอกอยู่เหมือนกันที่คอยมองแต่ข้อด้อยของตนซะจนไม่อยากแม้แต่จะนึกฝันว่าจะมีใครมาชอบได้ (วาดฝันไปแล้ว ผลมันเกิดไม่ใช่ขึ้นมาก็เศร้าตายซิ จริงมะ) แต่ก็แน่ล่ะ นิสัยอันนี้ของพระเอกนอกจากจะทำร้ายจิตใจตัวเองแล้ว ยังไปทำร้ายจิตใจของคนที่มองเห็นข้อดีของพระเอกอีกด้วย (แต่ก็นะ ใครมันจะไปเชื่อว่า อย่างรุ่นพี่ดาวโรงเรียนจะมาชอบตนได้) ฉากบางฉากนี่บีบคั้นหัวใจได้ดีทีเดียวเลย

- ร่าง Avartar ของพระเอก "Silver Crow" สุดจะอ่อน เพราะมีแต่ท่าชก, เตะ แล้วก็ท่าไม้ตายคือหัวโขกแค่นั้นเอง ..... แต่ยังดีที่ในตอนท้ายความสามารถในการ "บิน" ด้วยปีกแห่งแสงก็ได้ตื่นขึ้นมา (สมแล้วกับกฎที่ว่า Avartar ทุกตัวจะมีความสามารถโดยเฉลี่ยเท่าๆกันนั่นเอง) 

- ในเล่มนี้ นางเอกได้ใช้ความสามารถสุดยอดที่ต้องแลกด้วยแต้มเกือบทั้งหมดที่สะสมมาเพื่อช่วยพระเอกจากการถูกรถชนก็คือความสามารถในการ "Physical Full Burst" เพื่อทำให้ร่างในโลกของความจริงขยับได้เร็วขึ้นกว่าปรกติหลายเท่าตัว แต่แน่นอนว่าภาระจำนวนมากก็จะตกไปที่ร่างของผู้ใช้ แถมนางเอกยังถูกรถชนเข้าไปอีก (ตอนที่อ่านตรงนี้นี่อึ้งมากๆ นึกว่านางเอกจะม่องซะแล้ว อุตส่าห์มีบอกลาพร้อมสารภาพรักกันแบบช้าๆ ) ...ยังดีที่ฉากในเรื่องนี้เป็นโลกในอนาคตอ่ะนะ

-  แน่นอนว่าเพื่อปกป้องนางเอกจากการถูกท้าสู้ในเกมส์ทั้งๆที่ยังโคม่าอยู่ (ในลักษณะนี้นางเอกจะตอบโต้อะไรไม่ได้เลย ... จะรอดไม่รอดแหล่ด้วยซ้ำ) พระเอกอ่อนๆ Lv.1 ของเราก็จะต้องลุกขึ้นสู้นั่นแหละ!

.... เฮ้อออออ บ่นไปเยอะเลยแฮะ  แต่เอาว่าเรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องที่อ่านได้ง่ายๆ เพลินๆ มีซึ้งๆ มีเศร้าๆ มีฉากสู้กันอีกต่างหาก ....อ้อ ตอนท้ายมีภาคพิเศษที่แต่งโดย คาวาคามิ มิโนรุ คนเขียนเพี้ยนๆ คนโปรดของข้าพเจ้าด้วย วู้ๆ แน่นอนว่าเรื่องของเฮียแกก็ออกเสื่อมๆฮาๆได้ดังเคย ยอดจริงๆ